ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ, ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΖΩΤΙΚΟ!

 ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ, ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΖΩΤΙΚΟ!

Ο σπόρος μέσα στη γη

μεγαλώνει με φροντίδα και στοργή.

Δόθηκε ένα φύλλο εργασίας με την αρχή μιας ιστορίας. Τα παιδιά δημιούργησαν στη συνέχεια κάτι πραγματικό ή κάτι φανταστικό. Μετά είδαν το τέλος της ιστορίας.

Τα παιδιά πουλιά: Δύο ομάδες που είχαν μπροστά τους μια εικόνα από ένα σκιάχτρο. Τα μέρη του σκιάχτρου ήταν γραμμένα σε χαρτάκια για την κάθε ομάδα. Ένα παιδί από κάθε ομάδα και το ζευγάρι πήγαινε στο τραπέζι με τους γίγαντες στο χωράφι. Τα παιδιά-πουλιά χρησιμοποιώντας μόνο το ράμφος τους (δείχτης- αντίχειρας) θα έπρεπε να μαζέψουν τους σπόρους. Όποιο πουλί μάζευε τους περισσότερους μπορούσε να ζωγραφίσει ένα κομμάτι από το σκιάχτρο (όποιο του έλεγε το χαρτάκι που τραβούσε).

- Τι κρύβεται στο χώμα μετά το όργωμα; Κάτω από ένα πανί υπάρχουν διάφορα αντικείμενα. Το παιδί- αγρότης, χωρίς παπούτσια θα πρέπει να περπατήσει το χωράφι. Ότι παράξενο πατήσει πρέπει να το ονομάσει μόνο με ότι "καταλαβαίνει" η πατούσα.

Φύλακας άγρυπνος, στητός

στο χωράφι πιστός φρουρός!

Ευχαριστούμε krokotak.

Τελειώνοντας το θέμα της σποράς καταλάβαμε κάτι πολύ σημαντικό.

Αν δεν μπει ο σπόρος σε χώμα μαλακό 

η κατσαρόλα θα έχει αέρα κοπανιστό,

όπως έλεγε η γιαγιά μου παλιά

που μιλούσε με λόγια σοφά.

Πατρόν εργασιών:

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ

 ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΩΣ

Σε γεωπόνο η Νατάσα έκανε μια ερώτηση απλή και έψαχνε απάντηση να βρει.

"Γιατί το φυτό, ενώ έχει ποτιστεί και το έχω στη ντουλάπα τη κλειστή

μεγαλώνει, μεγαλώνει και προσπαθεί να φτάσει στη κορυφή;"

Και ο γεωπόνος απλά τής απάντησε πως το φυτό φως ψάχνει να βρει

μες στο σκοτάδι που ζει, όπως γίνεται και στη ζωή.

-Με αυτό το συμπέρασμα η φακή της ιστορίας μας ψάχνει να βρει πηγές φωτός. Τα παιδιά βρίσκουν τέτοιες πηγές και απαντούν στην ερώτηση: "Γιατί έφευγε από τη πηγή αυτή;"

Οι απαντήσεις τους:

Η λάμπα κάηκε.

 Η φωτιά θα την έκαιγε. 

Το φεγγάρι και τα αστέρια έφυγαν γιατί ήρθε το πρωί.

 Ο φακός έσβησε γιατί του τελείωσε η μπαταρία.

Η φλόγα του κεριού έσβησε γιατί φύσηξε ο αέρας.

Ο ποντικός έκλεψε το φιτίλι μέσα από το καντήλι.

Η πυγολαμπίδα κρύφτηκε στα χόρτα.

Ο ήλιος που αυτόν έψαχνε.

Μια φορά λοιπόν κι ένα καιρό από των οσπρίων το σπιτικό

 έφυγε μία φακή, που έψαχνε το φως να βρει, 

για να μπορέσει να φτάσει στου "ουρανού τη κορυφή".

Ευχαριστούμε Νατάσα Καλένη για την ερώτηση αυτή

- η γνώση δεν έχει τέλος και αρχή-

και σε μας έδωσες την αφορμή!

ΕΝΑ "ΠΕΙΡΑΜΑ" ΜΙΚΡΟ ΣΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ.

 ΕΝΑ "ΠΕΙΡΑΜΑ" ΜΙΚΡΟ

 ΣΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ.

Είπα να φτιάξω ένα φαγητό με της φαντασίας το "μυαλό".

Άδειασα στο τραπέζι τα υλικά και ξεκίνησα πάνω στα δικά της φτερά

να κουνώ τη κουτάλα δεξιά κι αριστερά.

Προσπάθησα ώρα πολλή με αλεύρι, λαχανικά και τυρί.

Κατάλαβα πως ήθελα μια βοήθεια μικρή που ήταν γραμμένη στο χαρτί.

Εκείνη την ημέρα έφαγα πουρέ μα την επόμενη φορά

ζήτησα τη βοήθεια του Νίκου Τσελεμεντέ.

Το πείραμα ξεκίνησε πάνω στην ενότητα της σποράς. Τρεις ομάδες παιδιών. Η κάθε μία μπροστά στο δικό της τραπέζι. Επέλεξαν το θέμα που θα φτιάξουν χρησιμοποιώντας ότι υλικό ήθελαν από τη τάξη. Τα θέματα ήταν το τρακτέρ του γεωργού, η βροχή που θα ποτίσει το χωράφι και το σπαρμένο χώμα.

Πανικός και βλέμματα να κοιτάνε γύρω γύρω με τη κυρία να είναι "αόρατη".

Η πρώτη ομάδα με πλαστελίνη και σπόρια που ζήτησαν:

Η δεύτερη ομάδα γέμισε το τραπέζι της με ένα σωρό υλικά χωρίς να φανταστεί πως θα μπορούσε να φτιάξει το τρακτέρ. Συνεργασία ανύπαρκτη και ο καθένας προσπαθούσε να φτιάξει το δικό του τρακτέρ. Μόνος του ο Ηρακλής έφτιαξε:

Η ομάδα με τη βροχή- δείχνοντας ο αόρατος άνθρωπος- πήραν τα τουβλάκια και τις ξυλομπογιές και έφτιαξαν:

Αφού τελείωσαν, η ομάδα που έφτιαξε το χωράφι ζήτησε να κάνει το τρακτέρ. Τα τουβλάκια πάνω στο τραπέζι και το αποτέλεσμα ήταν αυτό:

Τελειώνοντας το πείραμα

 υπήρχε ένα συμπέρασμα προσωπικό και όχι γενικό.

"Αν η φαντασία έχει ανοίξει τα φτερά άφησε την στον κόσμο της να πετά.

Αν όμως ακόμα είναι μικρή και τα φτερά αδυνατούν πρέπει να καθοδηγηθούν.

Με λόγια  λιτά και με κινήσεις απλές, οι φτερούγες της θα γίνουν δυνατές"

Μπορεί να μη μπήκε στο τσουκάλι η φασολάδα

αλλά άνθισε το λουλούδι στη λιακάδα.

Ο σπόρος περιμένει να κρυφτεί στου σπιτιού μου την αυλή.

Στο μποστάνι του γεωργού, 

φρούτα και λαχανικά χαρίζουν τη δική τους ομορφιά.

Κι επειδή όλα της γης τα αγαθά προήλθαν λέγαν από μια Θεά 

τα παιδιά το αποδώσαν δημιουργικά με μια ομαδική εργασία όπως αυτά ξέρουν...

Η ΘΕΑ ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΙΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟ ΣΠΟΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 ΣΠΟΡΟΣ ΖΩΗΣ

Η φάβα πηδά τον λάκκο σαν τρελή, καθώς η φακή θέλει να την βάλει φυλακή.

Το φασόλι στη κατσαρόλα χοροπηδά για να ταΐσει τη φαμελιά.

Μια φαμελιά που χαζεύει το σιτάρι ευλαβικά,

 καθώς εκείνο ανακατεύει το αλεύρι και τη μαγιά.

Το ρεβίθι σκαλίζει τη φωτιά, πριν ξεκινήσει το "ήτανε μια φορά"

Στο κάλεσμα της όλα σταματούν και με μια φωνή τής τραγουδούν:

"Μάνα γη, η αγκαλιά σου τόσο ζεστή

μετά τη σπορά και τη βροχή.

Βλαστήσαμε, ανθίσαμε, δώσαμε καρπό

 και φύλαξε στη χωμάτινη αγκαλιά 

ένα μεγάλο "ευχαριστώ"

-Πριν στο χώμα κρυφτούν, οι ομάδες ξεκινούν: Οι σπόροι στη μέση της παρεούλας. Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες και δίνουν κάποιο όνομα στην ομάδα τους(ΣΠΟΡΙΖΩ, ΠΟΤΙΖΩ). Ο χρόνος στη κλεψύδρα ξεκινά και τα σπόρια σκεπάζονται με το χώμα-φόδρα.

Πόσους σπόρους θυμάται η κάθε ομάδα; Οι απαντήσεις καταγράφονται και οι σωστές απαντήσεις μετριούνται.

- Καθώς σκάβει το χώμα το σκληρό, έχει μια σκέψη στο μυαλό: Για λίγο το παιδί γίνεται γεωργός και σκάβει με το τρακτέρ του το χωράφι και μια απλή σκέψη υπάρχει στο μυαλό του. 

(Μήπως πρέπει να βάλω περισσότερο σιτάρι;Πήγε η γυναίκα μου στη δουλειά;Λύθηκε ο σκύλος;Γέννησαν οι αγελάδες στο στάβλο;)

-Η λαίμαργη κουρούνα: Το χωράφι, οι σπόροι, η ζυγαριά και τα παιδιά-κουρούνες. Με το σύνθημα οι κουρούνες προσπαθούν να μαζέψουν τα σπόρια απ' το χωράφι προσεχτικά, χωρίς να το χαλάσουν. Η ζυγαριά θα δείξει ποια κουρούνα ήταν η πιο λαίμαργη.

Επαναλαμβανόμενα μοτίβα: Τα μοτίβα φτιάχνουν καλοσκαμμένα χαντάκια και τα παιδιά σπέρνουν σπόρους. Και επειδή η φαντασία τους δεν σταματά εκεί φτιάχνουν και το τρακτέρ με τη φρέζα.

Τα φασόλια πήδησαν απ' τη κατσαρόλα

και μπερδευτήκαν με τη κόλα!

Μετά τη σπορά, μια σταγόνα βροχής περιμένει υπομονετικά.

(ομαδική εργασία με νερομπογιές)

Αχ! Κουρούνα πονηρή, 

τον κυρ Βαγγέλη περιμένεις να ξεχαστεί.

Ας είσαι καλόμοιρη Γη μες στου Νοέμβρη τη βροχή!