ΜΕΤΡΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΙΛΙΑ!

 ΜΕΤΡΩ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΧΙΛΙΑ!

Ξέρω να μετρω με ένα τρόπο βολικό .

Απ' το μηδέν δεν ξεκινώ

 και στο χίλια φτάνω σε ένα λεπτό.

Τα αυτιά ακούν , τα χέρια βιοηθούν

 και τα μάτια ορθογραφία δεν κοιτούν.

Προσπάθεια δεν κάνω καμιά.

Ας είναι καλά η γιαγιά

 που μου τον έδειξε μία βραδιά.

Μετρώ:

ΜΑΤΙΑ, ΜΥΤΗ, ΧΕΙΛΙΑ!

Μάτια μελιά και καστανά,

 πόσες εικόνες, πόση ομορφιά!

Πατούσα γυμνή

 και την μεταμορφώνω στη στιγμή.

Κάνει τόσα πολλά εκεί που βρίσκεται ψηλά.

(Μιλήσαμε για τα τμήματα του εγκεφάλου, τι λειτουργία κάνει το καθένα και τα παιδιά σχημάτισαν τις δικές τους προτάσεις , ανάλογα με τη λειτουργία που κατανόησαν)

Ποιο προστατεύει τόσα πολλά;

Το κρανίο φυσικά.

Δεν είναι μόνο τα εξωτερικά .

Είναι κι αυτά που λειτουργούν σιωπηλα.

Ποιος απεργία αποφάσισε να κάνει και το σώμα να τρελάνει; πατησε εδώ

Ο κανόνας του εσώρουχου λέει:

Το σώμα μου είναι θησαυρός

 και ανήκει μόνο σε μένα

 και δεν αγγίζουν χέρια ξένα.

Είδαμε το "Μυστικό της Νίκης"

και αλλάξαμε τους στίχους ενός τραγουδιού γνωστού:

Στα μαλλιά μου λέω ναι

στη μυτούλα λέω ναι

στα χεράκια λέω ναι

στο φιλί, αν θέλω, ναι.

Όχι λέω ποιο κάτω

όχι στον οποιοδήποτε

όχι λέω πιο κάτω

όχι ποτέ.

Το παιχνίδι των ερωτήσεων: Τελειώνοντας το θέμα μας, χωριστήκαμε σε δυο ομάδες. Η κάθε ομάδα είχε μπροστά της ένα σκελετό. Σε κάθε σωστή απάντηση η ομάδα ζωγράφιζε ένα οστό που επέλεγε. Μετά οι σκελετοι στόλισαν τον τοίχο της τάξης.

Πατρόν εργασιών:

ΠΟΙΟ; ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

 ΠΟΙΟ; ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;

Ποιο είναι αυτό που το κουβαλώ

 χειμώνα, καλοκαίρι και δεν έχει ταίρι;

Η παρεούλα γίνεται κέντρο τύπου με πολλά περιοδικά. Κάθε παιδί ξεφυλλίζει και αγοράζει το δικό του περιοδικό. Διαλέγει και κόβει τις εικόνες και τις κολλά στο δικό του κεφάλι. Μετά οι σκέψεις του μπορεί να είναι απλές ή συνδυαστικές.

Πέντε κυρίες στη γραμμή

που με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή.

Ποιες είναι;

(Τα παιδιά χωρισμένα σε πέντε ομάδες για να τις τιμήσουν)

Ποιο είναι αυτό που το έχω εσύ κι εγώ

αλλά είναι μοναδικό;

(μεταμορφώνουμε και συμπληρώνουμε)

Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΥΣΑΥΡΟΣ!

 Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΘΥΣΑΥΡΟΣ!

Αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό

 δεν το βρήκα από κάποιον πειρατή

ή κρυμμένο σε παλιά καταπακτή.

Δεν τον αποταμίευσα σε κάποιο κουμπαρά

και δεν τον έκρυψαν μέσα σε βιβλία παλιά.

Ποιος είναι αυτός ο θησαυρός; Κάθε παιδί έχει ένα δικό του σεντούκι κλειστό και προσπαθεί να μαντέψει τι έχει μέσα. Ειπώθηκαν πολλά: Συνεργασία, αγάπη, λεφτά, φαγητό για τους άστεγους, παπούτσια, παιχνίδια, εικόνα της Παναγίας.

Τον θησαυρό τον ανακαλύψαμε μέσα από ένα παραμύθι.

 " Η Ντανιέλα λέει όχι" της Ρένα Ρώσση-Ζαϊρη

Μετά φτιάξαμε το δικό μας σεντούκι με τον προσωπικό μας θησαυρό, συζητώντας τα δικά μας "όχι".

Πατρόν εργασίας:

Γέννημα, θρέμμα μ' αυτόν τον θησαυρό

τον προσέχω σαν τα μάτια μου τα δυο!

Το σώμα μου ανήκει σε μένα.

Το σώμα σου ανήκει σε σένα

και ένα μεγάλο "ΟΧΙ" στον καθένα.

ΤΟ ΣΩΜΑ- ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

 ΤΟ ΣΩΜΑ- ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Θέλει εκείνο να προφυλαχτεί αλλά δεν κάνει προκοπή.

Εκεί που φυλάγεται από τον κορονοϊό, έρχεται το κρύο το τσουχτερό.

Βάζει μια μάσκα στο στόμα μπροστά και ακούει τη φωνή του ψιθυριστά.

Μιλάει δυνατά και ο ήχος χάνεται δεξιά κι αριστερά.

Κινείται για να ζεσταθεί και χώνει τα χέρια του σε γάντια από μαλλί.

Η ανάσα προσπαθεί  να τα ζεστάνει αλλά κι αυτή τι να πρωτοκάμει.

Σώμα κάνε υπομονή. Μην ακούς το λαό που λέει "μια άσπρη μέρα θα φανεί".

Η σκέψη μου ζητάει μια μέρα λουσμένη απ' του ήλιου το φιλί.

Κάνοντας λοιπόν υπομονή, μπήκαμε στον υπολογιστή και...πάτησε εδώ

Κολοκύθα εφτάτρυπη

κάθε τρύπα κι όνομα.

Τι είναι;

Πρόσωπα καρτούν...

Σε ένα κύκλο δημιουργώ...

(τα παιδιά χωρισμένα σε τέσσερεις ομάδες μπροστά σε ένα κύκλο- κεφάλι,

 προσθέτουν τα χαρακτηριστικά του)

Ένα καθρέφτη ζήτησε η ψυχή 

και κάποια "τρέχουν" εδώ κι εκεί.

(λουλούδια, ένα καρπούζι στο τραπέζι ,σε μια παραλία, ο παππούς και η γιαγιά στο χωράφι, ομπρέλα στη παραλία, δυο κορίτσια κολυμπούν, ηλιοβασίλεμα στη βεράντα)

Πέντε, δέκα αγαπημένα,

 με όνομα "βαφτιστικό" το καθένα!

Δακτυλικό αποτύπωμα ψάχνω να βρω.

Μου είπαν ότι είναι κάπου εδώ.

Τα Δαχτυλάκια κάνουν πάρτυ και μεταμφιεστήκαν πάλι...

Παραμύθι θα σας πω, που μου έλεγε η γιαγιά , όταν ήμουν μικρό: 

(Γιατί ο αντίχειρας είναι πιο ζουμπουρλούδικος από τα άλλα δάχτυλα

 και γιατί μένει απέναντι τους.)

Μια φορά και δυο καιρούς, σε ένα σπίτι ζούσαν πέντε αδέλφια αγαπημένα. Παίζανε, γελούσαν, συζητούσαν και μοιράζανε τις δουλειές του σπιτιού.

Μια όμορφη μέρα ο μεσαίος, που ήταν πιο δυνατός ξεκίνησε να πάει στο δάσος για να φέρει ξύλα.

Ο δείκτης πήρε τα βρώμικα ρούχα , να πάει στο ποτάμι για να τα πλύνει.

Ο παράμεσος και ο μικρός θα πήγαιναν στο περιβόλι για να ποτίσουν, να σκάψουν και να μαζέψουν φρούτα και λαχανικά.

Ο αντίχειρας έμεινε στο σπίτι για να συγυρίσει και να μαγειρέψει.

Έφτιαξε κρεατόσουπα. Μύριζε τόσο ωραία που άρχισε να δοκιμάζει. Λίγο. Πιο πολύ. Πιο πολύ...μέχρι που η κουτάλα βρήκε τον πάτο της κατσαρόλας. Τι να κάνει τώρα; Σε λίγο θα ερχόντουσαν τα αδέλφια του κουρασμένα και πεινασμένα. Εκείνα εν τω μεταξύ, είχαν συναντηθεί σε ένα σταυροδρόμι για να γυρίσουν όλα μαζί στο σπίτι. Όταν έφτασαν και περίμεναν στο πιάτο το φαγητό, ο αντίχειρας τους είπε τι είχε κάνει. Τα τέσσερα αδέλφια θύμωσαν και τον έδιωξαν από το σπίτι. Ο αντίχειρας έφυγε και βρήκε ένα σπίτι απέναντι απ' αυτό που έμενε και προσπαθεί να χωνέψει ακόμα την κρεατόσουπα.(η ιστορία παίχτηκε με ελεύθερους διαλόγους έτσι ώστε να συμμετέχουν και τα παιδιά στο περισσότερο μέρος της μικρής αυτής ιστορίας)

Σε κάλτσα καθαρή, τρύπωσε μια πατούσα ζωηρή.

Και ο ποντικός κοιτά την πατούσα, που βρωμά.

 Κάνοντας τις σύνθετες λέξεις, με πρώτο συνθετικό το δόντι, ο Δημήτρης είπε:

-Δηλαδή κυρία, αν βάλω δόντι και καρέκλα θα γίνει οδοντοκαρέκλα;

Αρπάξαμε την ευκαιρία και οι σύνθετες λέξεις έγιναν αστείες ρίμες.

Κάπως έτσι:

Νεράιδα αγαπημένη,

 κάτω απ' το προσκεφάλι το έχω.

Σαν τα μάτια μου το προσέχω.

Για το δόντι που θα βγει, ένα μέρος να κρυφτεί.

Μια ιδέα φοβερή "τρύπωσε" στα δόντια αράδα

 και γλυτώσαμε τη φασολάδα.

Είπε η Νόνα η χελώνα, στη Δόνα τη Τερηδόνα:

- Τι να το κάνεις το χαμόγελο το αστραφτερό,

 όταν μες στη καρδία κρύβεις πονηριά και κακό;

Κουράστηκε ο εγκέφαλος πια και τα πόδια αποχωρούν με βήματα αργά.

Πάει το σώμα να ξεκουραστεί για να πει "καλημέρα" με δυνατή φωνή.