ΛΟΓΙΑ ΣΟΦΑ

Έψαξε ο συγγραφέας στα μονοπάτια του μυαλού, 

εκεί που κρύβονται οι αναμνήσεις του πρώτου καιρού.

Θυμήθηκε, "ξανάζησε" στιγμές παλιές 

και έγραψε λόγια σε σελίδες κενές.

Κάπου τα έζησες και συ και γω, 

αλλά τι έχει μείνει σ' αυτό τον κόσμο που ζω;

Αχνά έγιναν τα λόγια τα σοφά.

Άραγε μπορούμε να τα ζωντανέψουμε

 με χρώματα ανεξίτηλα και ζωντανά;

 Όσα πραγματικά πρέπει να ξέρω για το πώς να ζω, τι να κάνω και πώς να είμαι, τα έμαθα στο Νηπιαγωγείο. Η σοφία δε βρισκόταν στην κορυφή του σχολικού βουνού, αλλά εκεί, στα βουναλάκια από άμμο, στο νηπιαγωγείο. Αυτά είναι τα πράγματα που έμαθα:Να μοιράζεσαι τα πάντα.

• Να παίζεις τίμια.
• Να μη χτυπάς τους άλλους.
• Να βάζεις τα πράγματα πάλι εκεί που τα βρήκες.
• Να καθαρίζεις τις τσαπατσουλιές σου.
• Να μην παίρνεις τα πράγματα που δεν είναι δικά σου.
• Να λες συγγνώμη, όταν πληγώνεις κάποιον.
• Να πλένεις τα χέρια σου πριν από το φαγητό.
• Να κοκκινίζεις.
• Ζεστά κουλουράκια και κρύο γάλα κάνουν καλό.
• Να ζεις μια ισορροπημένη ζωή, να μαθαίνεις λίγο, να σκέπτεσαι λίγο, να σχεδιάζεις, να ζωγραφίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, να παίζεις και να εργάζεσαι κάθε μέρα από λίγο.
• Να παίρνεις έναν υπνάκο το απόγευμα.
• Όταν βγαίνεις έξω στον κόσμο, να προσέχεις την κίνηση, να κρατιέσαι από το χέρι και να μένεις μαζί με τους άλλους.
• Να αντιλαμβάνεσαι τα θαύματα. Να θυμάσαι το μικρό σπόρο μέσα στο δοχείο από φελιζόλ. Οι ρίζες πάνε προς τα κάτω και το φυτό προς τα πάνω. Κανείς πραγματικά δεν ξέρει πώς και γιατί, αλλά όλοι μας μοιάζουμε σ’ αυτό.
• Τα χρυσόψαρα, τα χάμστερς, τα άσπρα ποντίκια, ακόμη κι ο μικρός σπόρος μέσα στο πλαστικό δοχείο, όλα πεθαίνουν. Το ίδιο κι εμείς.
• Να θυμάσαι τελικά τα βιβλία και την πρώτη λέξη που έμαθες την πιο μεγάλη απ’ όλες: τη λέξη ΚΟΙΤΑ.
• Όλα όσα πρέπει να ξέρετε βρίσκονται κάπου εδώ μέσα. Ο χρυσός κανόνας, η αγάπη και οι βασικές αρχές υγιεινής, η οικολογία, η πολιτική, η ισότητα και η υγιεινή ζωή.....
•                                                                                                       Robert Fulghum

Αυτά τα λόγια τα σοφά στόλισαν το ταμπλό της τάξης.

 

 

 "ΚΑΛΗΜΕΡΑ"

Το παιδί κοιτούσε τη γιαγιά του που έγραφε ένα γράμμα. Κάποια στιγμή τη ρώτησε:

– Γράφεις μια ιστορία που συνέβη σε εμάς; Και μήπως είναι μια ιστορία για μένα;

Η γιαγιά σταμάτησε να γράφει, χαμογέλασε και είπε στον εγγονό της:

– Όντως γράφω για σένα, Ωστόσο, αυτό που είναι πιο σημαντικό κι από τις λέξεις είναι το μολύβι που χρησιμοποιώ. Θα ήθελα, όταν μεγαλώσεις, να γίνεις σαν κι αυτό.

Το παιδί, περίεργο, κοίταξε το μολύβι και δεν είδε τίποτα το ιδιαίτερο.

– Αφού είναι το ίδιο με όλα τα μολύβια που έχω δει στη ζωή μου!

– Όλα εξαρτώνται από τον τρόπο τον οποίο βλέπεις τα πράγματα. Το μολύβι έχει πέντε ιδιότητες, τις οποίες αν καταφέρεις να διατηρήσεις, θα είσαι πάντα ένας άνθρωπος που θα βρίσκεται σε αρμονία με τον κόσμο.

Πρώτη ιδιότητα: Μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς ποτέ ότι υπάρχει ένα Χέρι το οποίο καθοδηγεί τα βήματά σου. Αυτό το χέρι το λέμε «Θεό» και Εκείνος πρέπει να σε καθοδηγεί πάντα σύμφωνα με το θέλημά Του.

Δεύτερη ιδιότητα: Πότε-πότε πρέπει να σταματάω να γράφω και να χρησιμοποιώ την ξύστρα. Αυτό κάνει το μολύβι να υποφέρει λίγο, αλλά στο τέλος είναι πιο μυτερό. Έτσι, μάθε να υπομένεις ορισμένες δοκιμασίες γιατί θα σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο.

Τρίτη ιδιότητα: Το μολύβι μας επιτρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε γόμα για να σβύνουμε τα λάθη. Κατάλαβε ότι το να διορθώνουμε κάτι που κάναμε δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σημαντικό για να παραμένουμε στο δρόμο του δικαίου.

Τέταρτη ιδιότητα: Αυτό που έχει στην ουσία σημασία στο μολύβι δεν είναι το ξύλο ή το εξωτερικό του σχήμα, αλλά ο γραφίτης που περιέχει. Έτσι, να φροντίζεις πάντα αυτό που συμβαίνει μέσα σου.

Τέλος, η πέμπτη ιδιότητα του μολυβιού: Αφήνει πάντα ένα σημάδι. Έτσι, λοιπόν, να ξέρεις ότι ό,τι κάνεις στη ζωή σου θα αφήσει ίχνη και να προσπαθείς να έχεις επίγνωση της κάθε σου πράξης.

Paolo Coelho

Άσπρο μολύβι εζήλεψε και γραψε "καλημέρα" 

και η λέξη εστολίστηκε με άνθη μιαν εσπέρα.

Το ¨καλημέρα" εζήτησε γλυκό φιλί του ήλιου,

 να γίνει λάμψη και χαρά στα χείλη μικρού φίλου.

Μολύβι μου κατάλευκο. Κοίτα το "καλημέρα"!

Αν λέγεται μέσα απ' την καρδιά, 

ρυάκι γάργαρο κυλά η κάθε μας ημέρα.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΒΙΑΣΗ!

 ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΒΙΑΣΗ!

Το Φθινόπωρο, αγόρι χλωμό τρέχει, τρέχει, τρέχει στου χρόνου το στενό.

Μια πέτρα δεν βλέπει στο δρομί και απλώνεται φαρδύ πλατύ.

Προσπαθεί να κρατήσει τα χρώματα που κρατά, αλλά έχει γίνει πια η ζημιά.

Για να μην ακούσει τον Χρόνο να φωνάζει δυνατά, παίρνει το πινέλο κι αρχινά:

Βάφει ένα μήλο μελετηρό,

και δύο παιδιά που κοιτάνε πουλί αλαργινό.

Σκαντζόχοιρο που σε ένα  μανιτάρι χαμογελά

και ένα σκιάχτρο που δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά.

Μια όμορφη κοπελιά που κρατά με χάρη την ομπρέλα ανοιχτή

και το αγόρι που βιάζεται να τρέξει στου σχολείου την αυλή.

Και τελευταίο αφήνει σκιουράκι ζωηρό 

που σκέφτεται να φυλάξει το βελανίδι στου δέντρου τον κορμό.

Αφού τελείωσε με όλα αυτά, χαμόγελο στα χείλη σκα.

Κάπως έτσι απ' του χρόνου το στενό, έφτασε στο δικό μας ταμπλό.

Τώρα το Φθινόπωρο το βιαστικό βρίσκεται στο μικρό σχολειό.

Είναι έξω από τη πόρτα και διαβάζει δυνατά

 για να το καταλάβουν μικρά και μεγάλα μυαλά.

" Όλα τα παιδιά μαθαίνουν.

Απλώς όχι την ίδια μέρα

και όχι με τον ίδιο τρόπο"

Καλώς μας ήρθες Φθινόπωρο χλωμό!

ΠΑΛΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ, ΝΑ Η ΦΥΣΗ ΞΕΘΩΡΙΑΣΕ!

ΠΑΛΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ, 

ΝΑ Η ΦΥΣΗ ΞΕΘΩΡΙΑΣΕ!

Πέφτουνε ξερά τα φύλλα πάνω στα κλαριά

κι ωριμάζουν τα σταφύλια στη κληματαριά.

Απομείναν οι σπουργίτες σύντροφοι καλοί, 

ήρθε πια το πρωτοβρόχι με φωνή δειλή.

Σκίζουνε τη γη τ' αλέτρια όλοι στο σπαρτό,

πέρασε το καλοκαίρι, φτάνει το σχολειό.

Τα παιδιά κρατούν βιβλία κι όλο τα κοιτούν,

με χαρά γυρνούν τα φύλλα και χαμογελούν.

                                         Ι. Αντωνόπουλος

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ...

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ...

έξη νεογέννητα μωρά κουρνιάζουν στου χειμώνα την αγκαλιά.

Το ένα χαμογελαστό, ζητά μόνο το κρύο γάλα στο μπιμπερό.

(στολισμός τζαμιών)

Το άλλο δεν ζητά πολλά. 

Κάπου κάπου, μια αγκαλιά και τη πιπίλα του για συντροφιά.

Το τρίτο χαίρεται και γελά, γιατί του 'ταξε παγωτό η παγωνιά.

Το τέταρτο κουράστηκε απ' όλα αυτά 

και ζητά να χωθεί στου ύπνου την αγκαλιά.

Αχ! Κι αυτό το πέμπτο το μωρό, το κλάμα το 'χει στο λεπτό.

Χατίρι αν δεν του γίνει, αρχίζει να κλαίει, να κλωτσά, 

μέχρι το χατίρι να πάρει σάρκα και οστά.

Το έκτο το πιο βολικό, κοιτά τα αδέλφια του σκεφτικό.

Δεν κλαίει, δεν ζητά και καμιά φορά ο χειμώνας το ξεχνά.

Του αρέσει να χαζεύει έξω από το παράθυρο του σπιτιού,

 τη θαλπωρή του αναμμένου τζακιού.

Του αρέσει να κρυφακούει παραμύθια απ' τη γιαγιά

 και να βλέπει τις γάτες να χουχουλιάζουν στη φλοκάτη τη παλιά.

Όταν βαρεθεί να κρυφοκοιτά, αρχίζει το μπουσούλημα για μονοπάτια μακρινά.

Στο δικό του σπιτικό, που είναι σε ένα δάσος πυκνό.

Φωλιάζει στου έλατου το κλαριά,κοντά στη δικιά του Χιονομαμά.

Πάνω εκεί , θα μεγαλώσει, θα γίνει νιφάδα σιωπηλή,

 μέχρι το χελιδόνι να του ζητήσει μια θέση στη πράσινη γραμμή.

Ξεκουράσου μωρό μου, πάνω στα κλαριά 

και δες όνειρο γλυκό στη χειμωνιάτικη βραδιά!

                                                                    Λ.Ρ

ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ, ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.

ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ,

 ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.

Τα βήματα στα φύλλα τα ξερά και ένα γνώριμο χτύπημα στη πόρτα μου μπροστά. Ποιος ήταν τελικά;...πάτησε εδώ

Ήρθε κι αυτό μαζί του συντροφιά,

κουβαλώντας κάτι απ' τη δική του ομορφιά.

(η πόρτα ανοίγει και κάθε παιδί ζωγράφισε κάτι φθινοπωρινό,

στο καβούκι του σαλιγκαριού)

Ο κήπος μία ζωγραφιά από τα χέρια τα χλωμά.

Άφησα τη σκούπα στα σκαλιά

 γιατί μου άρεσε ο ήχος απ΄τα βήματα του

 στα φύλλα τα ξερά!

Και κρατούσε στα χέρια του δώρα αρκετά

που κάποια χέρια τα έφτιαξαν συνεργατικά!

Δεν πειράζει, αν η ιστορία είναι νέα ή παλιά.

Σημασία έχει πώς θα την ακουμπήσεις στου Φθινοπώρου την αγκαλιά.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

(στολισμός τζαμιών και ταμπλό)

Ακούσαμε μια είδηση για μια παράξενη βροχή, 

που δεν είχε καμιά σχέση με τη γνωστή πινεζοβροχή!

Μεγάλη η περιέργεια! Ξεκινήσαμε μαζί με τα παιδιά και 

καλέσαμε κι άλλους, για να μεγαλώσει η συντροφιά.

Στην πρόσκληση που κάναμε, η απάντηση ήταν αρνητική 

και σε ολονών τα χείλη ήταν κρεμασμένο ένα "γιατί".

Φωνές πολλές δεξιά και αριστερά, 

γιατί όλα τα φρούτα τσακωνόντουσαν σε κάποια γωνιά.

Εγώ είμαι το πιο θρεπτικό! 

Όχι, εγώ είμαι το πιο γλυκό! 

Όχι, εμένα παίρνει η Ρέα για δεκατιανό! 

Τι να πούμε σ' αυτό τον χαμό;

Το σαλιγκάρι χάζευε τα φύλλα τα κοκκινωπά

και είπε να μείνει για να περπατήσει πάνω σ' αυτή τη παράξενη ομορφιά!

Το ποντίκι λιγουρευόταν τη κολοκύθα τη στρογγυλή, 

χωρίς να πάρει χαμπάρι τη γάτα που καραδοκεί.

Ο σκίουρος βρήκε τυχαία φαγητό και είπε να το πάει στο μικρό του σπιτικό.

Δεν μπορούσε να χάσει ούτε ένα λεπτό!

Ο κύριος χάρηκε πολύ μ' αυτή την αναπάντεχη βροχή

 και είπε να απολαύσει τη ρομαντική στιγμή.

Το σκιάχτρο μας είπε με θλιμμένη λαλιά:

- Θα ήθελα να έρθω μαζί σας παιδιά,

αλλά θα ερημώσουν το χωράφι τα λαίμαργα πουλιά.

Προχωρήσαμε ώρα αρκετή και τι να δούμε όταν φτάσαμε εκεί!

Εικόνες- κομμάτια έπεφταν με σταγόνες- νερό

 πάνω στο χώμα το στεγνό.

Εικόνες-κομμάτια από τον γκρίζο ουρανό, 

για να συνθέσουν το φθινοπωράκι το χλωμό.

Το καλωσορίσαμε όλοι, φωνάζοντας δυνατά,

 να χαρίσει σε όλους μια όμορφη και δημιουργική σχολική χρονιά!

Μετά τη φασαρία και το χαμό, είδαμε στη πόρτα αυτό!

Το αγόρι το χλωμό είχε στείλει τρεις κάρτες στο σχολειό.

Κάθε μήνας και μια ευχή, μέσα στου χρόνου τη διαδρομή!

Καλώς μας ήρθες χλωμό αγόρι !

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΑΜΠΛΟ

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΤΑΜΠΛΟ

Σε περίμενα τόσο καιρό, μέσα στο κρύο το τσουχτερό.

Ετοίμασα του σπιτιού μου τη γωνιά, για τη κόρη που θα 'ρχοταν

με του Μάρτη τη πρωτομηνιά.

Έστρωσα καλύμματα με λουλούδια στον καναπέ

και έβαλα μαξιλάρια ντυμένα με το χρώμα του ουρανού, το μπλε.

Στο τραπέζι στόλισα πασχαλινά αυγά, 

για να σε πείσω να μείνεις κοντά μου παντοτινά.

Πάνω στα φώτα έχτισα μια φωλιά, 

για το χελιδόνι που θα 'ρθει από μακριά.

Άνοιξα το σπίτι για να χορέψει αγέρι καθαρό 

και πάνω στο τραπέζι βάζο γυάλινο... Σε καρτερώ!

Λουλουδιών ευωδία σκόρπισα στους τοίχους, στα σκαλιά

για να σε καλωσορίσω κόρη με την τόση ομορφιά!

Έλα, μην αργείς, στο σπιτικό μου να φανείς.
                                                           Λ.Ρ

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΤΑΜΠΛΟ

Φθινοπωρινές εικόνες σκόρπισε τ' αγέρι!

Καινούρια σχολική χρονιά ξεκινά και η τάξη στολίστηκε και πάλι με χρώματα κι εικόνες φθινοπωρινές...

"Κίτρινο χαλί με φύλλα έστρωσε η γη,

για να περπατήσει το Φθινόπωρο με χάρη.

Μήνυμα πως έρχεται το 'φερε η αυγή,

αγκαλιά τα σύννεφα τον ήλιο έχουν πάρει..."

(Μ. Μπουράνη)

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΤΑΜΠΛΟ

Ξεκινώντας  η σχολική χρονιά, το ταμπλό μας στολίζεται φθινοπωρινά

 Φθινοπωρινό Ταμπλό "Η Κυρά του Φθινοπώρου"

Φθινοπωρινό Ταμπλό "Η  Φθινοπωρούλα μαζεύει σαλιγκάρια μετά τη βροχή"

Φθινοπωρινό Ταμπλό "Ο Αχυρένιος με τους φθινοπωρινούς φίλους του"

Φθινοπωρινό Ταμπλό "Τα  Φυλλανθρωπάκια μας'

Φθινοπωρινό Ταμπλό "Τα Ταξιδιάρικα Πουλιά"

Φθινοπωρινό ταμπλό "Η Φθινοπωρούλα"