Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

ΚΑΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ...


ΚΑΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ...

Η ξυλομπογιά με τη δαχτυλομπογιά κάνουν κολοτούμπες σε μία γωνιά.
Χαμός και ταραχή, σκεπασμένα όλα με μια τσιριχτή φωνή.
Η ξυλομπογιά ζωγραφίζει άλλοτε προσεχτικά και άλλοτε έξω από το περίγραμμα κατρακυλά.
Η δαχτυλομπογιά γεμίζει το τόπο και τρέχει να βρει, γάργαρο νερό να ξεπλυθεί.
Μα ο μαρκαδόρος τους βλέπει και κουνά το κεφάλι του επικριτικά:
-Αμ!!! Η τρέλα δεν πάει στα βουνά, αλλά μπορεί να κρυφτεί σε μια γωνιά.
Καλύτερα να ανέβω στο αερόστατο μου το χρωματιστό και να ταξιδέψω στον γαλάζιο ουρανό.
Κι αυτή την ώρα που σας μιλώ, βλέπω ένα σημάδι σαν καρφίτσα, εκεί στον ουρανό.
Και δω κάτω στη γη;
Βλέπω μια ξυλομπογιά που ο αέρας της πήρε τα μυαλά.
Βλέπω μια δαχτυλομπογιά που ξέχασε ότι η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά.
Α!!! Βλέπω κι ένα ψαλίδι που προσπαθώντας να βρει τη γραμμή, "κόβει" τη παροιμία "ότι του φανεί του Λολοστεφανή".
                                                 Λ.Ρ

Ομαδική εργασία με ξυλομπογιές.
Ατομική με δαχτυλομπογιές.
Πατρόν σχεδίου δαχτυλομπογιάς:
Ομαδική με μαρκαδόρους.
Και "ότι του φανεί του Λολοστεφανή".



Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ;

ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ;



Μες στην τάξη είμαστε πολλοί ποιος το φίλο του να βρει;
Πες μου το όνομα σου να στο πω κι εγώ κι έτσι θα βρούμε κάποιο στόχο κοινό!
Με ένα παιχνίδι ερχόμαστε πιο κοντά...

Τα βγάζουμε; Τα παιδιά σε κύκλο και ένα παιδί στη μέση "τα βγάζει" (ακουμπά με τη σειρά κάθε παιδί) λέγοντας το παιχνιδοτράγουδο: "Το όνομα μου έπεσε μέσα στον ποταμό και το πήραν οι αγγέλοι και το έκαναν σταυρό!". Το παιδί στο οποίο θα σταματήσει πρέπει να πει το όνομα του παιδιού που τα "βγάζει". Αν μαντέψει σωστά μπαίνει αυτό στο κύκλο και λέει το τραγούδι...αν χάσει το βοηθά να μαντέψει με διάφορους τρόπους αφήνουμε τα παιδιά ελεύθερα να εκφραστούν όπως θέλουν πχ. Το όνομά μου αρχίζει από..., ή και η Μηλιά αρχίζει από το ίδιο γράμμα με το όνομά μου...
Σπασμένο τηλέφωνο με ονόματα...Πέρασε ένα πουλάκι βιαστικά
                                                           και μου ψιθύρισε ένα όνομα κρυφά!
                                                           Μην το πείτε δυνατά...
                                                           ποιος να είναι βρε παιδιά;
Το όνομα ψιθυρίζεται από παιδί σε παιδί και το τελευταίο καλείται να το φωνάξει δυνατά και να δείξει το παιδί με το όνομα αυτό ή σαν παραλλαγή το παιδί που θα ακούσει το όνομά του στο τέλος σηκώνεται και αυτοσυστήνεται! Βρείτε και άλλες διασκεδαστικές παραλλαγές που θα κρατήσουν το ενδιαφέρον των παιδιών ζωντανό!
Εντολές: Τα παιδιά σκορπισμένα στο χώρο. Δίνουμε διάφορες εντολές στα παιδιά αφού πρωτογνωριστούμε για εμπέδωση. Πχ. ακουμπάμε ή ψιθυρίζουμε σε ένα παιδί την εντολή "Η παλάμη σου ευθύς θα βρεθεί στην πλάτη του..." ή "Πήγαινε και χαιρέτησε με όποιον τρόπο θέλεις εσύ την...". Μπορείτε να το κάνετε και ομαδικά. "Στείλτε ένα φιλί στον..." "Γονατίστε μπροστά στην... και φωνάξτε το όνομά της..."κοκ. ΠΡΟΣΟΧΗ. Οι εντολές να μην κρύβουν κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών.Κάποια παιδιά είναι μερικές φορές "υπερεκδηλωτικά" στην εκτέλεση εντολών.
"Καθρέφτη-καθρεφτάκι μου!": Μαντέψτε ποιον δείχνει ο μαγικός μου καθρέφτης. Ένα παιδί κρατώντας ένα καθρεφτάκι περιγράφει κάποιον συμμαθητή του που οι άλλοι πρέπει να μαντέψουν και να πουν το όνομά του...
Θα γίνεις ο Σταχτοπούτος/η Σταχτοπούτα μου;Τα παιδιά βγάζουν το ένα παπούτσι τους και το πετούν στο κέντρο του κύκλου. Ψάχνουν με τη σειρά να βρουν και να δώσουν στο διπλανό τους το παπούτσι που του λείπει.
Παραλλαγή:Με μουσική. Παίρνουν στην τύχη ένα παπούτσι από το κέντρο του κύκλου που τους ταιριάζει και χορεύουν. Με την παύση της μουσικής πρέπει να βρουν τον ιδιοκτήτη του παπουτσιού που φόρεσαν και να φωνάξουν το όνομά του και να του το δώσουν ή να του το φορέσουν.
Σε ποιον ανήκει; Αφού γνωριστούμε καλά τοποθετούμε μέσα στην τάξη ή στον χώρο που παίζουμε διάφορα αντικείμενα από παιδιά...πχ. μία παντόφλα, μια πετσετούλα, μια ζακέτα, ένα παγουρίνο,κλπ. Μπορούμε να συνοδεύσουμε το παιχνίδι με μια αυτοσχέδια ιστοριούλα για το πως βρέθηκαν εκεί αυτά τα αντικείμενα...Η μάγισσα Μπερδεψούρα ή το άτακτο ξωτικό  είναι υπεύθυνοι για την αταξία αυτή για μας.
Με το γράμμα μου το αρχικό βρίσκω για μένα ένα χαρακτηριστικό...
Καρτέλες με γράμματα σκορπισμένα στο χώρο. Με μουσική τα παιδιά κινούνται ανάμεσά τους. Όταν πάψει η μουσική τρέχουν και βρίσκουν το αρχικό γράμμα του ονόματός τους και βρίσκουν από αυτό ένα γράμμα που τους χαρακτηρίζει ή που θα σκεφτούν.Πχ. Είμαι ο Δημήτρης ο Δυνατός ή είμαι η Περσεφόνη η Πεταλούδα κλπ. Αφού τα παιδιά βρουν ένα χαρακτηριστικό που συνοδεύει το όνομά τους και το καταγράψουμε μπορούμε να δυσκολέψουμε το παιχνίδι αναποδογυρίζοντας τις καρτέλες με τα γράμματα ώστε να μη φαίνεται το γράμμα λέγοντας τα παιδιά να διαλέξουν στην τύχη μια καρτέλα όταν σταματήσει η μουσική και να μαντέψουν σε ποιο όνομα ταιριάζει με το χαρακτηριστικό που το συνοδεύει! 


Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ


ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΙΑΓΙΑ

Στη γιορτή τους ήταν αφιερωμένο το παρακάτω ποίημα, που ήταν γραμμένο στη κάρτα που τους δώσαμε. Χρόνια πολλά λοιπόν και στους δυο.

Μου χαρίζουν γέλιο και χαρά
 και μια σοκολάτα κάθε φορά.
Στο σήκω κάτσε το δικό μου, 
στέκονται απίκο στο πλευρό μου.
Πάμε εδώ, πάμε εκεί, χωρίς καμία αναβολή.
Τους αγαπώ και τους δύο πάρα πολύ,
 γιατί μου θυμίζουν κάποιον που είχα δει.
Είχε πρόσωπο χρωματιστό 
και κρατούσε ένα μπαλόνι στο χέρι το αριστερό.
Μου έδωσε τόση χαρά, 
όπως ο παππούς και η γιαγιά.
Σε εκείνον θα πω γεια χαρά
 και στους δύο τελευταίους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!
                                                          Λ.Ρ


Πατρόν κλόουν:



Ο ΦΑΜΠΕΡΙΟΣ


Ο ΦΑΜΠΕΡΙΟΣ




Η ιστορία που θα σας πω, μιλά για τη ζαβολιά και τον χαμό.
Σε μια κασετίνα πολύχρωμη και φαρδιά, ζούσαν κάποιοι με ανθρώπινη μιλιά.
Ζούσε μια γόμα άσπρη και στρουμπουλή που μέλημα της ήταν να σβήνει κάθε λάθος στη ζωή.
Δίπλα της έμεναν χρώματα πολλά. Κόκκινο, πράσινο, κιτρινωπό, που ομόρφαιναν κάθε σχέδιο παιδικό.
Μια ξύστρα μεταλλική, που ,αν και γριά ήτανε θαυματουργή.
Σε κάθε στραμπούληγμα ή κάταγμα σοβαρό, εκείνη ήξερε πάντα το γιατρικό.
Υπήρχε ένας χάρακας διαφανής, που ήταν καμαρωτός και ευθυτενής.
Μετρούσε απόσταση μεγάλη, μικρή και ίσιωνε το κορμί του για μια ευθεία γραμμή.
Η ζωή στη κασετίνα κυλούσε με ηρεμία και τάξη. Ο ένας τον άλλον τον είχε μη βρέξει και μη στάξει.
Μα μια μέρα, ένας συγκάτοικος από το πουθενά, τάραξε τα γαλήνια νερά.
Ήταν ένα μολύβι, μαύρο, ζωηρό, που έφερε μαζί του τον μαύρο χαμό.
Φαμπέριο, το φώναζαν μεγάλοι και μικροί και ήταν από χώρα ξωτική.
Δεν είχε τρόπους. Ευγένεια καμιά. Και ο πισινός του δεν καθόταν πουθενά.
Σχεδίασε μια μούντζα στο χαρτί και κορόιδευε χωρίς ντροπή.
Πέντε δάχτυλα ανοιχτά και γελώντας, φώναζε "να".
Σύρθηκε στον τοίχο τον λευκό και η γόμα έτρεχε να προλάβει το κακό.
Σε ένα χαρτί έγραψε " δεν σε 'χω φίλη, φύγε μακριά" και έκανε τη Περσεφόνη να κλαίει με αναφιλητά.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μουτζούρωσε μια υπέροχη ζωγραφιά.
Τα χρώματα απελπισμένα τραβούσαν τα μαλλιά και η γόμα πονούσε σε πλάτη και πλευρά.
Ο χάρακας έτρεχε, για να του δώσει μια στον ποπό, μα ο Φαμπέριος ήταν γρήγορος σαν τον λαγό.
Γελούσε, συνέχιζε τη ζαβολιά και όλοι του φώναζαν "σταμάτα πια".
Η μόνη που περίμενε σε μια γωνιά ήταν η ξύστρα. Θυμάστε; Εκείνη η γριά.
Τα χρόνια της, της είχαν πει, ότι η κάθε δύσκολη στιγμή θέλει σοφία και υπομονή.
Ο Φαμπέριος συνέχιζε κάθε τρέλα που του ερχόταν στο μυαλό, ώσπου κάποια  στιγμή έγινε το κακό.
Καθώς πήγε να μουτζουρώσει του βιβλίου το χαρτί, έσπασε η μύτη του και έβαλε φωνή:
-Βοήθεια! Βοήθεια! Πονάω πολύ. Τρέξτε. Τρέξτε αδελφοί!
Όλοι τον κοίταζαν με μάτια ανοιχτά και έλεγαν:
-Καλά να πάθει μετά από τόση ζαβολιά.
Σε κείνη την κρίσιμη στιγμή, τον πλησίασε η ξύστρα η μεταλλική.
Τον αγκάλιασε τρυφερά και άρχισε σιγανά να του μιλά.
-Το λάθος μπορεί να γίνει σωστό και το κακό να γίνει καλό. Έλα να ξύσω τη πληγή και από δω και πέρα ας σταματήσει η καταστροφή.
Ο Φαμπέριος, μέσα στον πόνο, τα λόγια τα έκανε γιορτή και άλλαξε, ευχαριστώντας τη ξύστρα τη μεταλλική.
Τώρα θα τον δεις να μοιράζει λόγια αγάπης δεξιά κι αριστερά. Να στέλνει φιλιά σε όποιον τα ζητά.
Σχεδιάζει ότι θέλει και ότι σκεφτεί και περιμένει τα χρώματα να περάσουν από το άσπρο χαρτί.
Η μούντζα έγινε δάχτυλα κλειστά,μια παλάμη που χαιρετά και προσφέρει μόνο χαρά.
-Φαμπέριε είμαι περήφανη πολύ, γιατί έκανες ομορφιά την καταστροφή, είπε η ξύστρα η σοφή.
Και όλοι έζησαν καλά.
Τα χρώματα γελούν ξανά.
Ο χάρακας μας τραγουδά.
Και η γόμα σταμάτησε τα παυσίπονα και τα ηρεμιστικά.
Ε! Τώρα αν δείτε κάπου και μία μολυβιά, μη το πείτε πουθενά.
Κλειδώστε αυτή τη ζαβολιά,  μέσα στην καρδιά.
                                                                        Λ.Ρ

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ, ΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΓΩ ΚΑΛΗΜΕΡΑ.


ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ,
 ΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΓΩ ΚΑΛΗΜΕΡΑ.


Ήταν Τετάρτη πρωί, 
όταν ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή.
Πέρασα μια πόρτα φαρδιά
 και έψαχνα παράθυρα ανοιχτά.
Έψαχνα καράβι, φορτηγό,
 για να μη με φέρουν ξανά στο σχολειό.
Δεν είχα όμως κάποιο επίσημο χαρτί 
και με γύρισαν πίσω ασυζητητί.
Εκεί γνώρισα κάποια παιδιά, 
που είχαν στη τσέπη τους αυτά τα χαρτιά.
Δεν είχαν όμως στη σκέψη τους το φευγιό, 
αλλά μου μίλησαν για ποιο λόγο ήρθαν στο σχολειό.
Άλλαξα γνώμη και είπα κι εγώ, 
να αφήσω το χνάρι μου στον τοίχο αυτό.








Μα, αν με ζορίσουν και πολύ,
 έχω κι εγώ τώρα στη τσέπη μου,
 αυτό το επίσημο χαρτί.
                              Λ.Ρ

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ "ΒΡΟΧΕΡΟ"


ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ 

ΜΕ ΕΝΑΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ "ΒΡΟΧΕΡΟ"


Βροχή φθινοπωρινή έπλυνε τη μικρή αυλή.
Μα μια σταγόνα ζωηρή ξύπνησε κάποιον εκεί.
-Έλα σαλιγκάρι μου δειλό, ξεκίνα τον περίπατο σου τον αργό.
Κεραίες σήκωσε ψηλά και ξεκίνησε να περπατά.
-Τι είναι όλα αυτά; Παιχνίδια φθινοπωρινά;
Μέχρι να τα δει και να τα επεξεργαστεί, πέρασε ώρα πολλή.
Πάει η μέρα, ο μήνας και η εποχή. 
Και κάποιος του σταμάτησε την εξερεύνηση τη φθινοπωρινή.
Είπε ο Χειμώνας:
-Έλα σαλιγκάρι μου μικρό, καιρός να πας στο φυλλένιο σου σπιτικό. 
Θέλω να στρώσω την αυλή με το άσπρο το χαλί!
-Μα δεν πρόλαβα να παίξω, να χαρώ. Πότε θα τα ξαναδώ;
-Μη στεναχωριέσαι γι 'αυτό που θα φύγει μακριά.
Θα 'ρθει κοντά σου πάλι, ξανά.
                                        Λ.Ρ

Τόμπολα χρωμάτων: Η καρτέλα τυπώνεται εις διπλούν. Το παιδί τοποθετεί τις κάρτες-ομπρέλες σύμφωνα με τα χρώματα στην ανάλογη θέση.

Τόμπολα κατεύθυνσης: Τυπώνεται εις διπλούν.
Τόμπολα θέσης: Τυπώνεται εις διπλούν.
Τόμπολα ταύτισης: Τυπώνεται εις διπλούν.
Τόμπολα επαναλαμβανόμενου συνόλου: 
Τόμπολα με δύο παίχτες: Κάθε κάρτα τυπώνεται από δύο φορές. Οι διπλές κόβονται σε κάρτες. Τα παιδιά τις γυρνούν ανάποδα. Τραβούν στη τύχη μία κάρτα. Αν την έχουν, τη τοποθετούν στην ανάλογη θέση. Αν είναι του αντιπάλου, τη γυρνά πάλι ανάποδα. Κερδίζει όποιο παιδί συμπληρώσει την καρτέλα του.
Λαβύρινθος:
Μέμο: Έξι σκιάχτρα. Δώδεκα ζευγάρια. Οι κάρτες είναι ανάποδα. Το παιδί για να κερδίσει πρέπει να γυρίσει τα ίδια σκιάχτρα.
Τόμπολα παρατήρησης: Τι θα βάλω στα κουτάκια, κοιτώντας το σημείο αναφοράς;


Τόμπολα κρυμμένων αντικειμένων: Τα παιδιά βρίσκουν δέκα αντικείμενα (καρότο. σκουλήκι, βέλος, φύλλο,σφυρί,μολύβι.φίδι πουλί, οδοντόβουρτσα, μπανάνα)

Τι κι αν είναι η μέρα βροχερή,
 η διασκέδαση δεν έχει τέλος, ούτε αρχή.
















Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ, ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.


ΕΝΑ ΦΥΛΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ,

 ΤΑΞΙΔΕΨΕ ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ.


Μηλόπιτα με κανέλα και αυγά και μια κολοκυθόπιτα
 που περιμένει στο ταψί υπομονετικά.
Νερό ζεστό για τσάι του βουνού, για τον επισκέπτη του δειλινού.
Θα 'ρθει από μέρη μακρινά, από του Χρόνου τα απάτητα βουνά.
Σσσ! Ακούω βήματα πάνω σε φύλλα ξερά και το χτύπημα στη πόρτα την παλιά.
-Έλα μέσα Φθινοπωράκι μου χλωμό, βρεγμένο χώμα να μυρίσει το δικό μου σπιτικό.
Μη σε σκανδαλίζει το δέντρο το γυμνό. 
Αργότερα τα παιχνίδια με το χρυσάνθεμο το δημητριανό.
Κάτσε στου σπιτιού μου τη γωνιά,
 να σε φιλέψω καλούδια και ότι άλλο η ψυχή σου λαχταρά.
Εκείνο με βλέπει και μου χαμογελά και με ρωτάει δειλά:
-Να φωνάξω μέσα και τα τρία μου παιδιά; 
Παίζουν κρυφτό έξω στην αυλή, με τον πελαργό.
Εκείνος έχει ταξίδι μακρινό και τα παιδιά μου έχουν το μυαλό τους στο χαχανητό.
-Μη το σκέφτεσαι ούτε λεπτό, γιατί σε περίμενα τόσο καιρό.
Τόσα λόγια κρυμμένα σε χαρτί νωπό, 
τα φύλαγα σαν τα μάτια μου, σε συρτάρι κλειστό.
Όταν ερχόταν το δείλι, έπαιρνες μορφή απ' του φεγγαριού τα χείλη.
Και καθώς η ώρα κυλά, βγαίνουν απ΄το στόμα μας ιστορίες, για τα νέα και τα παλιά
και "σκαρφαλώνουν" στη πλάτη του Φθινοπώρου, ξανά και ξανά.
                                                                                                                  Λ.Ρ



                     Ακούω βήματα πάνω σε φύλλα ξερά και το χτύπημα στη πόρτα τη παλιά.
                                                                   (στολισμός πόρτας)


-Έλα μέσα Φθινοπωράκι μου χλωμό...
(στολισμός παράθυρου)

Τόσα λόγια σε χαρτί νωπό...
(στολισμός παραθύρων)



Νερό ζεστό για τσάι του βουνού για τον επισκέπτη του δειλινού...


Δεν πειράζει, αν η ιστορία είναι νέα ή παλιά.
Σημασία έχει πως θα την ακουμπήσεις στου Φθινοπώρου την αγκαλιά.




Αφιερωμένη η ανάρτηση αυτή στη συν...αδελφή μου και στη συνάδελφο μου, 
 που αγαπά αυτήν την εποχή και τα χρώματα της.

Όταν ξημερώνει μία μέρα συννεφιασμένη και μουντή μου λέει:
"Πως μ' αρέσει αυτή η εποχή!"
Κι εγώ γυρνώ και τη κοιτώ και διαπιστώνω τελικά ότι δεν πάμε καθόλου καλά.
Πως μπορείς να βρίσκεις ομορφιά μέσα σε σύννεφα γκριζωπά;
Αλλά όπως έλεγε και η γιαγιά μου:
Αλμυρό ή ανάλατο το φαγητό για κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό.

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2018

ΕΝΑ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΜΙΚΡΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ


ΕΝΑ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΜΑ ΜΙΚΡΟ

 ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ


Είκοσι τρία παπάκια, παπάκια μικρά, πήγαν μια βόλτα πολύ μακριά
 κι η πάπια μαμά τους φωνάζει πα, πα, μα εκείνα δεν ΄βγαλαν παπίσια μιλιά.
Είκοσι τρία παπάκια, παπάκια μικρά, πήγαν μια βόλτα πολύ μακριά
κι η πάπια μαμά τους φωνάζει πα, πα και εκείνα ΄φτασαν στου σχολείου την αγκαλιά.
Η πάπια κυρία τα κοιτά και ρωτά:
"Πόσα θα μείνουν εδώ με χαρά;"
( το τραγούδι "πέντε παπάκια", κάπως αλλαγμένο)

ΠΑΤΡΟΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ:



             Η καινούργια χρονιά να κυλήσει ήρεμα και απαλά σε γαλαζοπράσινα νερά.
(η ρίμα που είναι γραμμένη στη λίμνη)

Εκείνα κοιτούν επίμονα κάτι που τα καρτερά.
Είναι ένα γράμμα που ήρθε από μακριά, 
για να εμποδίσει το φόβο ή το δάκρυ που ανεβαίνει δειλά στη ματιά.


-Είναι για μένα, για σένα, για όλους εδώ!
Τι να υπάρχει άραγε κρυμμένο στον φάκελο αυτό;


Για σένα μικρό μου:
Μια ξυλομπογιά για να παίρνει χρώμα η ημέρα, όταν λες το καλημέρα.
Ένα μπαλόνι, που με κάθε αναπνοή, να φυλακίζει μέσα του
 κάθε τι που σε θυμώνει ή σε στεναχωρεί.
Μια καραμέλα, που η γεύση της η γλυκιά, να είναι σαν τη χρονιά που ξεκινά.
Μια πλαστελίνη μαλακή, για να δίνεις στη φαντασία σου μορφή.
Και μια σφραγιδούλα τόση δα, για να αφήνεις τα χνάρια σου, όταν η μαμά δεν κοιτά




Πα, πα, πα! Να έχουμε όλοι μια καλή χρονιά
 μες στης τάξης τα "νερά"