Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΟΧΙ ΕΓΩ!!!


ΟΧΙ ΕΓΩ!!!




Πόσες φορές δεν έχω πει"όχι εγώ"
για να γλιτώσω τη ποινή ή τον θυμό;
Δεν το 'πα μόνο μια φορά
γιατί δεν ήταν μία η ζαβολιά!
Η αταξία για να κρυφτεί, τραβά σεντόνι- ψέμα
για να κρυφτεί.
Εκεί ακίνητο,βουβό παρακαλάει τον Θεό.
" Βοήθησε με σε παρακαλώ
αν και το ξέρω πως το ψέμα δεν είναι καλό"











Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΜΑ


Ο ΒΡΑΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΜΑ

Πως θα θέλατε να ακούσετε αυτό το ποίημα; Διαλέγουν πως θα καθίσουν  και γίνεται ανάγνωση του ποιήματος, χωρίς καμία επεξήγηση. Καταγράφουμε εντυπώσεις και προτάσεις:
Το κύμα που ήταν στη θάλασσα έγινε φίλος με το βράχο.
Τσακωθήκανε.
Δυο άνθρωποι, που τον έναν τον έλεγαν βράχο και τον άλλον κύμα μαλώνανε.
Το κύμα έριξε κάτω τον βράχο.
Ο βράχος κοιμήθηκε.

                                         Ο βράχος και το κύμα
«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που 'σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι' άρματα, κούφια βοή γι' αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου που 'πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»
Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο 'γλυφα και σο 'πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ' εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου.
Κι αντίς εγώ κρυφά-κρυφά, εκεί που σε φιλούσα,
μέρα και νύχτα σ'έσκαφτα τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ' άνοιγα, το λάκκο που 'θε κάμω,
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο.
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελά σου τα 'φαγα, σ' έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό...Εξύπνησα λιοντάρι...»
Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος,
αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες,
του φεγγαριού, που 'ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες.
Ολόγυρα του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν
και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματα αρμενίζουν,
καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε
τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε.
Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα,
χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αθέρα
ν' αντιβοά τρομαχτικά χωρίς καν να ξυπνήσει,
και σήμερα ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει.
«Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις;
Ποιος είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις,
αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις,
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις,
εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ' αφρούς στεφανωμένο;
Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω!»
«Βράχε, με λένε Εκδίκηση. Μ' επότισεν ο χρόνος
χολή και καταφρόνεση. Μ' ανάθρεψεν ο πόνος.
Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα κοίταξέ με,
έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ με.
Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη,
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη,
ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του άδη μου τ' αχνάρια...
Μ' έκαμες ξυλοκρέβατο... Με φόρτωσες κουφάρια...
Σε ξένους μ' έριξες γιαλούς... Το ψυχομάχημά μου
το περιγέλασαν πολλοί και τα πατήματά μου
τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.
Μέριασε βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη,
καταποτήρας είμαι εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου,
γίγαντας στέκω εμπρός σου!»
Ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντησε μεμιάς το κούφιο το κορμί του.
Χάνεται μες την άβυσσο, τρίβεται, σβήεται, λιώνει
σα να 'ταν από χιόνι.
Επάνωθέ του εβόγγιζε για λίγο αγριεμένη
η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει
στον τόπο που 'ταν το στοιχειό, κανείς παρά το κύμα,
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα.
                      Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

-Να το ακούσουμε τώρα σαν παραμύθι;

Ο βράχος και το κύμα
Μέσα σε θάλασσα σκοτεινή, σε μια άλλη εποχή,
στεκότανε βράχος δυνατός, περήφανος, καμαρωτός.
 Και ένα κύμα ανδρειωμένο, θολό και μελανιασμένο
τον πλησιάζει θαρρετά με λόγια απειλητικά.
-Μέριασε βράχε να διαβώ, γίνε χίλια κομμάτια
Μαυρίλα στη ψυχή μου κουβαλώ και όχι ολόχρυσα παλάτια.
 Ο βράχος το βλέπει και γελά με το θράσος που κουβαλά.
Μα το κύμα συνεχίζει:
Οι αφροί μου δεν έχουν άρματα και η βοή μου αντάρα.
Είμαι γεμάτο αίματα και μια σκληρή κατάρα.
Του κόσμου που κουράστηκε, του κόσμου που λέει τώρα
«Βράχε θα πέσεις έφτασε, η φοβερή σου ώρα»
 Ο βράχος του εμίλησε:
Ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις, να κάνω εγώ πιο πέρα,
όταν εσύ με προσκύναγες τη νύχτα και τη μέρα;
Θυμάσαι που μου ’πλενες και μου ΄γλυφες τα πόδια
και ο κόσμος σε κορόιδευε χωρίς λίγη συμπόνια;
 Το κύμα χαμογέλασε
και του είπε ένα μυστικό πέρα για πέρα αληθινό:
Όταν ερχόμουνα κοντά, δήθεν να σε «φροντίσω»,
είχα μαζί μου έναν κασμά για να σε πελεκήσω.
Άνοιγα τρύπα βαθιά που τη σκέπαζα με φύκια αλμυρά.
Σκύψε να δεις τη ρίζα σου που είναι κούφια τώρα.
Βράχε δεν είσαι πια δυνατός, γιατί έφτασε η ώρα.
Η ώρα που ο δούλος πια ξυπνά, κρατώντας ψηλά το κεφάλι,
γιατί οι ταλαιπώριες του, τον έκαναν λιοντάρι.
 Ο βράχος αδιαφόρησε για την πικρή αλήθεια
και είπε πια να κοιμηθεί στης θάλασσας τα δίχτυα.
Μα δεν ήρθαν όνειρα γλυκά για να τον εκοιμήσουν
μόνο κατάρες πολύ σκληρές για να τον ανησυχήσουν.
 Ταραγμένος κοιτά το κύμα, που είναι μπροστά του
 με τη μικροσκοπική θωριά του:
Ασήμαντο, αδύναμο τολμάς και μιλάς
αντί σαν δούλος εμένα να προσκυνάς;
Επειδή κρατάς δάφνης στεφάνι
νομίζεις ότι μπορείς να με ξεκάνεις;
Άκου, λοιπόν και μάθε το και στο μυαλό του βάλτο.
Είμαι από σένα πιο δυνατός
και δεν με φοβίζει ο δικός σου ο αφρός.
 -Βράχε, δεν είμαι πια σταγόνα στη βροχή,
κουβαλάω κάτι δυνατό μες στη ψυχή.
Βράχε το λένε ΕΚΔΙΚΗΣΗ.
Θυμάσαι τον πόνο που πότισε τη καρδιά;
Τα παλληκάρια που χάθηκαν για τη λευτεριά;
Πόσες ψυχές διαβήκαν του Άδη το στενό,
αφήνοντας πίσω κάτι αγαπητό;
Θυμάσαι που με κοίταζαν σαν να μην είχα αξία;
Θυμάμαι ακόμα το γέλιο τους και τη πικρή ειρωνεία.
Μέριασε βράχε να διαβώ, τελείωσαν τα πάντα.
Γίγαντας στέκω μπροστά σου, φόβο δεν νοιώθω με τη θωριά σου.
 Ο βράχος ακούγοντας το τέλος, έχασε τη μιλιά του
και το κύμα αγρίεψε για να κάνει τη δουλειά του.
Χτυπά τον βράχο με ορμή και εκείνος υποφέρει,
χίλια κομμάτια γίνεται απ’ της αδικίας το χέρι.
Όταν εκείνος χάθηκε, η θάλασσα ημερεύει,
άσπρο, γαλάζιο απλώνεται, παντού τη κυριεύει.
                                                   Λίνα Ρόκα

-Τι είναι η προσωποποίηση;Ποιο πρόσωπο είναι το κύμα και ποιος ο βράχος; Γνωρίζεται άλλες ιστορίες που συναντάμε αυτή τη λέξη;
-Ερωτήσεις πολλαπλών επιλογών: Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες. Κάθε σωστή απάντηση κερδίζει μια μικρή ελληνική σημαία.
Ποιος ήταν δούλος;(βράχος, κύμα, άμμος)
Ο βράχος πως στεκόταν;(δειλός,περήφανος,φοβισμένος)
Το κύμα πως ήρθε κοντά στον βράχο;(μελανιασμένο, αδύνατο, πεινασμένο)
Οι αφροί του με τι ήταν γεμάτοι;(όπλα, θόρυβο, αίματα)
Με τι σκέπασε την τρύπα;(φύκια, άμμο, πετραδάκια)
Ποια λέξη φέρνει μαζί του το κύμα;(μίσος, εκδίκηση, αγάπη)
Τι χρώματα απλώθηκαν στη θάλασσα;(άσπρο-κόκκινο, άσπρο-μπλε, άσπρο-γαλάζιο)
Πως στέκεται το κύμα μπροστά στον βράχο;(σαν ήρωας, σαν γίγαντας, σαν θεριό) κλπ
Αν η απάντηση είναι σωστή ή λάθος επιβεβαιώνεται από τους αντίστοιχους στίχους που διαβάζονται.
- Τοποθετώ σωστά τις κάρτες: Τα παιδιά ακούνε κομμάτι- κομμάτι το ποίημα και τοποθετούν τις κάρτες στη σωστή σειρά.





-Ας το παίξουμε: Ένα παιδί βράχος και ένα άλλο κύμα. Το ποίημα διαβάζεται αποσπασματικά και το θεατρικό δρώμενο ξεκινά.

Ο βράχος περήφανος


«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο


...μέρα και νύχτα σ'έσκαφτα τη σάρκα σου εδαγκούσα
  

Ολόγυρα του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν


Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντησε μεμιάς το κούφιο το κορμί του.


Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη,
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη,











                        

                            
  

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ


ΧΑΙΡΕ ΚΕΧΑΡΙΤΩΜΕΝΗ...

Δέσποινα, Παναγία μου
ήσουν ευλογημένη από την αρχή
για να φέρεις στον κόσμο τούτο μία Ζωή.

Αγγέλου μήνυμα χαρωπό,
ότι θα προσφέρεις σε μας τον Χριστό.

Αγγέλου μήνυμα στου Μάρτη την άκρη
που μετά έγινε πόνος και δάκρυ.
Αυτό έγραφε του Θεού το κιτάπι.


«Χαίρε, Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξί»

Ατομική εργασία με ζωγραφική και κολάζ


Ομαδική με τη τέχνη του ψηφιδωτού 





Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

ΑΝΟΙΞΗ ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΠΑΝΤΟΥ


ΑΝΟΙΞΗ, ΣΕ ΨΑΧΝΩ ΠΑΝΤΟΥ...

(το παράπονο ενός παιδιού)



Που είσαι, που;

Συλλάβισα, έφτιαξα το όνομά σου και έβαλα τα γράμματα σωστά, αλλά δεν σε νοιώθω στου αγέρα τη μυρωδιά ( Τα γράμματα της λέξης άνοιξης κάτω στη παρεούλα μπερδεμένα και κάθε παιδί προσπαθεί να την φτιάξει, βλέποντας τη λέξη γραμμένη στο καβαλέτο)


-Άργησες να φανείς στου Μάρτη το ραντεβού και οι βοηθοί σου σε ψάχνουν παντού:
Έξι παιδιά έχουν κολλημένα πάνω στη μπλούζα τους ένα γράμμα από τη λέξη άνοιξη. Τα υπόλοιπα παιδιά είναι χελιδόνια. Τα παιδιά-βοηθοί χορεύουν και με το σταμάτημα της μουσικής κάθονται πάνω στο τραπέζι σχηματίζοντας τη συγκεκριμένη λέξη. Αν τα χελιδόνια δουν ότι η λέξη είναι σωστή πετούν γύρω από τους βοηθούς. Αν η λέξη είναι λάθος κουρνιάζουν στη φωλιά τους.


-Και ο πιανίστας, πατώντας τα πλήκτρα απαλά, προσπάθησε να παίξει μια μελωδία για την δική σου την ομορφιά: Η λέξη σβήνεται από τον πίνακα. Ποιο παιδί θυμάται να βάλει σωστά τα παιδιά - πλήκτρα; Όταν ο πιανίστας τελειώσει, ο μαέστρος- νηπιαγωγός αγγίζοντας το κάθε πλήκτρο-κεφάλι λέει μελωδικά τη λέξη που σχηματίστηκε. Ή χειροκροτάμε ή γελάμε.


-Αν μαντέψω σωστά θα πεις στον Μάρτη να διώξει τη συννεφιά; Δέκα γράμματα κάτω στη παρεούλα και τα παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες. Κάθε ομάδα παρατηρεί τα γράμματα για λίγο και μετά τα γυρίζουμε ανάποδα. Θυμάσαι που είναι τα γράμματα που χρειάζεται η ομάδα σου για την άνοιξη; Ανοίγω και κερδίζει η ομάδα μου ή στο λάθος γράμμα γράφεται αρνητικός πόντος.


-Πόσα ρήματα πρέπει να βρω, στο περβάζι να σε δω; Το ποίημα της Μ. Λοϊζου 
"Δε μ' ακούς" χρησιμοποιήθηκε για αυτό το λεκτικό παιχνίδι. Σε κάθε πρόταση διαβάστηκε το υποκείμενο ή το αντικείμενο και τα παιδιά συμπλήρωναν το ρήμα. Στο τέλος διαβάστηκε τι είπαν αλλά διαβάστηκε και το συγκεκριμένο ποίημα. Η δική μας η προσπάθεια:
Περνάω μέσα από τα δέντρα.
Έλα, έλα κοριτσάκι 
φυτεύω πασχαλιά και μαντζουράνα.
'Ελα, έλα αγοράκι
σκάβω στο χώμα,
κάνω κολοτούμπες στο γρασίδι,
χαϊδεύω σφιχτά τη γάτα,
κουβαλάει το χελιδόνι μια πέτρα και ξεκουράζεται στο συρματόπλεγμα,
τσιρίζω με δυνατή φωνή, να ξαλαφρώσω,
δίνω μια κλοτσιά στη μπάλα μου, να πετάξει στα ουράνια.
Περνάω μέσα από τα δέντρα.
Κόβω ένα τριαντάφυλλο από τον κήπο του γείτονα, 
ψήνω στη σούβλα το πασχαλινό αρνί,
μυρίζω μια μαργαρίτα μ 'αγαπά δεν μ 'αγαπά,
κρεμάω μαγιάτικο στεφάνι
 με παπαρούνες, χαμομήλια και πράσινα στάρια.
Έλα, έλα αγοράκι,
έλα, έλα κοριτσάκι ...

- Η χελώνα θέλει να πάει βόλτα στην εξοχή, αλλά σκέφτεται πάλι τη βροχή:
Τα παιδιά - χελώνες περιμένουν. Αν η πρόταση που ακούνε τους θυμίζει άνοιξη, βγαίνουν από το καβούκι τους και πηγαίνουν βόλτα. Αν τους θυμίζει μια άλλη εποχή κλείνονται μέσα στο σπίτι τους και μένουν ακίνητες.

-Ένα σπουργίτι τόσο δα μικρό της Άνοιξης ψάχνει να βρει τον κόσμο το μαγικό...
Με αφορμή το παραμύθι του Μ. Κοντολέων από το Ανθολόγιο της Β' Δημοτικού που είχαμε διηγηθεί στα παιδιά φτιάχνουμε το δικό μας παραμύθι. Και μάλιστα διαδραστικά. Λόγια και δράση μαζί. Ουσιαστικά διασκευάζουμε το αρχικό παραμύθι προσθέτοντας χαρακτήρες που επιλέγουν τα παιδιά  (και ρόλους παράλληλα) και που το μικρό σπουργίτι συναντά στο ταξίδι του για τη χώρα του Ουράνιου Τόξου που δεν είναι άλλη παρά η χώρα που κατοικεί η Άνοιξη. Το δικό μας σπουργίτι κάνει όλο αυτό το μεγάλο ταξίδι για να βρει την Άνοιξη και να τη φέρει στο δικό του δάσος γιατί αργεί και οι φίλοι του δεν μπορούν να ξυπνήσουν από το χειμωνιάτικο ύπνο. Και είναι και οι άλλοι του φίλοι τα χελιδόνια, οι κούκοι και οι πελαργοί που φοβούνται και δεν επιστρέφουν στο δάσος του. Τελικά μετά από πολλές περιπέτειες και καινούριες γνωριμίες - γνώρισε τους πολύχρωμους παπαγάλους που μιλούσαν ανθρώπινα και τα πουλιά με το μακρύ λαιμό (στρουθοκάμηλοι), γνώρισε τον μεγάλο ωκεανό, τους γλάρους και τα ψαροπούλια και τα τεράστια ψάρια που βγάζουν νερό από το κεφάλι τους τις φάλαινες και τις αστείες φώκιες. Γνώρισε τις καμήλες στην έρημο και τους πανίσχυρους αετούς στα βουνά. Τελικά βρέθηκε σε μια πολύχρωμη χώρα όπου τα λουλούδια είχαν όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου στα πέταλά τους και οι πεταλούδες κι αυτές όλα τα χρώματα στα φτερά τους. Τα πουλιά είχαν όσα χρώματα μπορούσε να ονειρευτεί και φωνές που τραγουδούσαν τραγούδια για την Άνοιξη. Μα η Άνοιξη δεν ήταν εκεί! Γιατί; γιατί με το που έφτασε και αποκοιμήθηκε κουρασμένο το όνειρό του έγινε αληθινό! Η Άνοιξη βρισκόταν ήδη στο δικό του δάσος και οι φίλοι του περίμεναν το γυρισμό του ετοιμάζοντας ένα πάρτυ για αυτόν.

- Μέσα από ένα παιχνίδι παιδικό φίλτρο φτιάχνω μαγικό και την Άνοιξη καλώ...
Τα παιδιά βρίσκουν και ζωγραφίζουν σε μικρά χαρτιά σύμβολα της Άνοιξης που μπορεί να είναι ένα λουλούδι, ένα χελιδόνι, ο ήλιος, μια φράουλα, ένα κεράσι, ένα κόκκινο αυγό ή ό,τι άλλο σκεφτούν τα ανακατεύουν όλα σε μια κατσαρόλα και φτιάχνουν ένα αρωματικό βότανο που η μυρωδιά του ξεχύνεται έξω από το παράθυρό μας. Να το μυρίσει ο γερο-Χειμώνας και να μεθύσει και τη γη να λησμονήσει. Και φυσικά το συνοδεύουμε από τα λόγια τα μαγικά που τα τραγουδάμε κάθε πρωί...
Με ανοιξιάτικα λουλούδια μυρωμένα, δροσερά.
Με παιχνίδια, με τραγούδια με τον ήλιο συντροφιά
το λευκόμαλλο Χειμώνα ας το διώξουμε παιδιά
και όλοι μαζί ας φωνάξουμε με χαρά: "Στο καλό γερο-Χειμώνα στο καλό
άσ' την Άνοιξη να 'ρθει κοντά!"

- Η Άνοιξη το ουράνιο τόξο με τα χρώματά του μας χαρίζει κι εμείς καιρό δε χάνουμε και μια ζωγραφιά της φτιάχνουμε για να την καλοπιάνουμε...



-Έφτιαξα σχέδια με μαρκαδόρους παλιούς, για να τα δεις και να χαρείς:





Σου τάζω λουλούδια με χρώματα πολλά για να φανείς στη δική μου γειτονιά




Στόλισα τη τάξη με ανθοδέσμη χάρτινη, χρωματιστή, 
για να πείσω την Άνοιξη επιτέλους να φανεί.




Στείλε ένα πουλί να κελαηδήσει ένα ντο, ένα ρε ή ένα μι 
γιατί η υπομονή μου έχει εξαντληθεί.


Άνοιξε το μπουκάλι το μαγικό και γέμισε με τις εικόνες σου τον κόσμο αυτό.




Που είσαι, που;
Δεν σου έχουνε μάθει να μην αργείς στα ραντεβού;












Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΣΩΜΑ


ΤΟ ΣΩΜΑ



 ΑΝ ΕΙΧΑ...
Αν είχα δύο στόματα, 
κι ένα μόνο μάτι
ίσως και εγώ να ήμουνα,
στον κόσμο τούτο κάτι!

Αν είχα και τα δυο μου αυτιά
εκεί που 'χω την μύτη,
θα άκουγα τη μαμά να λέει:
"μου λέρωσες το σπίτι".

Τέσσερα αν είχα χέρια λέει,
και άλλα τόσα πόδια,
θα 'κανα χίλιες δυο δουλειές,
κι εγώ σαν τα χταπόδια

Αν είχα λέει τον αφαλό
πάνω στο μέτωπό μου,
κι εκεί που είναι το πηγούνι μου,
αν είχα τον ποπό μου...
Δεν θα μ' αγκάλιαζε κανείς
κι ο παππούς ακόμα, δεν θα με ξαναφίλαγε
στο μάγουλο ή στο στόμα!

Αν είχα εκεί που 'χω τα αφτιά,
τα δύο μου τα χεριά,
ίσως και εγώ να πέταγα
κι να έφτανα στ' αστέρια.

Αν είχα τα δυο πόδια μου
κάτω απ'τις μασχάλες,
δε θα 'χα στήθος και κοιλιά
ούτε ασχολίες άλλες.

Αν είχα, λέει τη μύτη μου
επάνω στο κεφάλι
κι εκεί που 'ναι η μύτη μου
τη γλώσσα να 'χα πάλι.
Κι η γλώσσα θα 'ναι κόκκινη
σαν μια παντόφλα ωραία
κι η μύτη τόσο μακρουλή
δύο μέτρα σαν κεραία...

            Γ.Μ. Μαρίνος

Αν είχα... Τώρα όμως έχω ένα σώμα και παίζω μαζί του για να γνωρίσω το κάθε κομμάτι του και πως δουλεύει για μένα. 
Τα εξωτερικά του μέρη:
- Τα ονομάζω, τα αγγίζω και περιγράφω τι κάνει το καθένα. Η μία λέξη απαγορεύεται.Τα παιδιά με προτάσεις λένε τι μπορεί να κάνει το καθένα.
- Ο Αστείος εαυτός μου: Με αφορμή το παραπάνω ποίημα λένε τι θα έκαναν αν είχαν δυο μύτες, 4 αυτιά, μάτια στην πλάτη, κοκ! Το παιχνίδι αυτό μπορεί να γίνει και με ένα καθρέφτη ¨μαγικό¨που τα παιδιά του ζητούν: ¨Καθρέφτη καθρεφτάκι μου μου θα ήθελα να έχω τέσσερα πόδια για να..., ή δυο κεφάλια για να ...
-Με το σώμα μπορώ...
Τι μπορώ να κάνω: Μόνο με τα χέρια, μόνο με τα πόδια, μόνο με το κεφάλι, μόνο με τα δάχτυλα, μόνο με τον κορμό, μόνο με τη γλώσσα,κλπ!
"Το χεράκι πονηρό σηκώνεται κάθε πρωινό με όρεξη μεγάλη για να... τα παιδιά βρίσκουν πως θα χρησιμοποιήσουν το χεράκι, για να χτενιστούν, να ντυθούν, να γράψουν, να μαγειρέψουν, κλπ.

 


Κάνουμε το ίδιο και με άλλα μέρη: "Νευρικό το ποδαράκι σηκώνεται από το κρεβατάκι για να... κλωτσήσει, περπατήσει, πηδήξει,κλπ.
"Νυσταγμένο το ματάκι μισανοίγει το πρωί και μόλις την τσίμπλα βγάλει...παρατηρεί, βλέπει τηλεόραση, ψάχνει να βρει τα ρούχα, βλέπει από το παράθυρο τι καιρό κάνει, κοκ.
- Ο Μίλτος το κουνούπι:

Μας τσιμπάει σε ένα μέρος και ονομάζουμε το μέρος που μας άφησε το σημάδι του.
-Δώσε μου ένα λόγο για να σταματήσει το βουητό και το τσίμπημα αυτό: Ο Μίλτος θέλει να σε τσιμπήσει στο ... Τα παιδιά αναφέρουν το λόγο που ο Μίλτος δεν πρέπει να το κάνει. (όχι... στο μάτι γιατί θα τσούζει, στο αυτί γιατί θα πρηστεί και δεν θα ακούω, στον ώμο γιατί δεν θα μπορώ να κρεμάσω τη τσάντα του σχολείου, στη πατούσα γιατί δεν θα μπορώ να περπατήσω και να πάω βόλτα, στη μύτη γιατί δεν θα μπορώ να βγάλω τη μύξα μου, στα χείλη γιατί δεν θα μπορώ να φιλήσω τη μαμά και στη παλάμη γιατί δεν θα μπορώ να ζωγραφίσω)
- Ρίχνω μια ζαριά καλή για να πω μια απάντηση σωστή: Σε καρτέλες υπάρχουν μέρη του σώματος και τα παιδιά κινούν το πιόνι. Φτιάχνουν μια πρόταση που έχει μέσα το μέρος του σώματος που έτυχαν (χαϊδεύω το φρύδι, τραβάω το αυτί μου, το καθαρίζω με μπατονέτα, κρεμάω σκουλαρίκια, κουνάω τα δάχτυλα μου,τρίβω το μάτι μου, τραγουδάω, κοροϊδεύω, χαμογελώ) 


-Μάντεψε Ποιος; Το γνωστό επιτραπέζιο με εμάς να προσπαθούμε να μαντέψουμε μέσα από ερωτήσεις ποιανού τη φωτογραφία κρατάμε στο χέρι! Έχουμε στο τραπέζι ανάποδα τις φωτογραφίες των παιδιών ανάποδα και τραβάμε μία στην τύχη! Ποιος θα βρει τις πιο πολλές;
-Το γοβάκι της Σταχτοπούτας: Τα παιδιά φέρνουν στην παρεούλα ένα από τα παπούτσια τους και ένα παιδί με κλειστά μάτια προσπαθεί να βρει και να βάλει σε κάθε παιδί το σωστό παπούτσι. Το παιχνίδι παίζεται με πολλές παραλλαγές.
-Αντίθετες ενέργειες: Τα παιδιά σε ζευγάρια. Κάνει κάτι ο ένας και ο άλλος εκτελεί το αντίθετο.Πχ. κάθεται ο ένας σηκώνεται ο άλλος, κλείνει ο ένας τα μάτια ο άλλος τα κρατά ορθάνοιχτα, κοκ.
- Άνθρωποι παντού και συνθέτω το δικό μου άνθρωπο:




- Τα χέρια κρίκοι: Τα δυο χέρια ενώνονται, το ένα πόδι περνά μέσα στο κρίκο και ο αγώνας ξεκινά με αφετηρία,τέρμα και νικητή.
- Τα έξυπνα πόδια: Μέσα σε ένα κύκλο υπάρχουν διάφορα αντικείμενα. Τα μάτια κλειστά, τα πόδια γυμνά και το παιδί μαντεύει τι έχει πατήσει.


-Μπερδεύω και ξεμπερδεύω: Η νηπιαγωγός λέει "αυτό είναι το κούτελο μου" και πιάνει το μάτι της. Το παιδί επαναλαμβάνει τη πρόταση και αγγίζει το σωστό μέρος του σώματος του.
- Φτερά ζωηρά: Δυο παιδιά στέκονται απέναντι σοβαρά και αμίλητα. Τα ζωηρά φτερά, ένα για το καθένα, αρχίζουν να γαργαλούν όπου θέλουν. Ποιο χαμόγελο θα ξεφύγει πρώτο;
Η Μάρα η αγελάδα είπε: Δίνουμε μια εντολή που θα αρχίζει με τη φράση "η Μάρα η αγελάδα είπε... να περπατήσουμε με τις φτέρνες". Τα παιδιά εκτελούν την εντολή. Η επόμενη εντολή "σταματάμε". Τα παιδιά πρέπει να συνεχίσουν την πρώτη εντολή γιατί η δεύτερη πρόταση δεν ξεκινά με το "η Μάρα η αγελάδα είπε".


-Ποιο μου προκαλεί γέλιο και γαργαλητό: Στη παρεούλα υπάρχει φτερό, μολύβι, βαμβάκι, πινέλο. Τα μάτια κλειστά και τα παιδιά μαντεύουν ποιο είναι αυτό που τα γαργαλάει στο λαιμό στη πατούσα, στα πλευρά.
-Μια μπάλα ζωηρή, δεν σταματάει ούτε στιγμή: Κάθε παιδί κρατάει μία μπάλα και η τελευταία κυλάει στο μέρος του σώματος που του λέει η εντολή.
-Παράξενα παπούτσια: Κουτιά παπουτσιών στα πόδια των παιδιών και με το σύνθημα διανύουν την απόσταση που έχει οριστεί.
- Το αυτί μου ακούει καλά ή έχει μαζέψει υγρό πίσω από το τύμπανο ξανά: Χωρίς να βλέπουν ακούν διάφορους ήχους και αναγνωρίζουν (χέρι που χτυπά το τζάμι, κλειδιά, χαρτί που τσαλακώνεται, καρέκλα που τραβάς, νερό που πέφτει από ένα ποτήρι στο άλλο, βιβλίο που ξεφυλλίζεται)
- Μαντεύω σωστά; Μία κάρτα ελλειπή μπροστά στα παιδιά. Τη παρατηρούν και υποθέτουν τι μπορεί να κάνει ή τι να κρατά το σώμα σε κάθε σκίτσο. Οι απαντήσεις καταγράφονται και μετά η δεύτερη κάρτα επαληθεύει.


Κάνε ότι κάνω: Κάθε παιδί τραβά στη τύχη μία κάρτα και πρέπει να κάνει την άσκηση που βλέπει. Τα υπόλοιπα παιδιά- κριτές διορθώνουν ή χειροκροτούν.

Και συνεχίζουμε με εντολές που δυσκολεύουν αλλά μας κάνουν και γελάμε...
- Πώς μπορείτε να περπατήσετε κάνοντας όσο περισσότερο θόρυβο μπορείτε;
- Πώς μπορείτε να περπατήσετε σαν να είσαστε αόρατοι;
--Πηδάμε με όλους τους τρόπους
-Κουτρουβαλάτε και σταματήστε όταν συναντήσετε έναν συμμαθητή σας....
-Περπατάμε ανάποδα,κοκ.
- Τα χέρια μιλούν όταν οι λέξεις δεν μπορούν: Κινήσεις χεριών και τα παιδιά ακούν διάφορες προτάσεις. Σε ποιο χέρι άραγε θα βάλεις το τουβλάκι;


-Το ποίημα του Γ.Μαρίνου διαβάστηκε και κάθε μέρος του σώματος που αναφερόταν, τα παιδιά το έδειχναν και μετά σε κάθε στίχο έλειπε το τελευταίο κομμάτι και τα παιδιά το συμπλήρωναν. Το ποίημα έγινε ομαδική εργασία και ο παράξενος αυτός άνθρωπος βαφτίστηκε με όνομα και επίθετο.


Με τα τουβλάκια μπορώ το σώμα μου να φτιάξω στο λεπτό...


Μαντεύουμε στη συνέχεια σε ποιον ταιριάζει το περίγραμμα... Τα παιδιά σε ομάδες των τεσσάρων . Παίζουν ανά δυο ομάδες. Μια ομάδα βγαίνει από την τάξη και η άλλη κατασκευάζει το περίγραμμα και η πρώτη καλείται να μαντέψει ποιανού παιδιού είναι το περίγραμμα.



Άκου την καρδιά μου πως χτυπάει...


Νιώσε την αναπνοή μου...


Στην ηρεμία της στιγμής μυαλό μου κάτι θα ονειρευτείς...


Η αναπνοή μου μαγική... κάπως έτσι λειτουργεί


- Αυτό το κατιτί που υπάρχει μέσα στο κουτί: Προβληματισμοί διάφοροι και ο εγκέφαλος ενεργοποιείται και απαντά.
Τι θα έκανες αν ο χαρταετός σου σκάλωνε στο δέντρο; Θα έπαιρνα μια σκάλα, θα σκαρφάλωνα στο δέντρο και θα έπαιρνα ένα λάσο.
Η μπάλα σου έπεσε στη λίμνη. Τώρα; Θα κολυμπήσω, θα πάρω μία βάρκα, ένα κανό, μία στολή κατάδυσης, ένα στρώμα θαλάσσης.
Ο φίλος σου σε καλεί στα γενέθλια του και τα μαγαζιά είναι κλειστά. Δώρο; Θα πάρω ένα δικό μου παιχνίδι, ένα λουλούδι από τον κήπο μου, μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι και θα παρακαλέσω αυτόν που έχει το μαγαζί να το ανοίξει για να πάρω ένα δώρο.
Χάνομαι στο δάσος. Τι κάνω; Φωνάζω μαμά, μαμά μέχρι να με ακούσει, τη ψάχνω παντού, βλέπω με τα κιάλια μου, θα ακολουθήσω τις πατημασιές και τα ψίχουλα και θα περιμένω εκεί μέχρι να με βρει.
Φτάνεις στη θάλασσα και ψάχνοντας τη τσάντα ανακαλύπτεις ότι έχεις ξεχάσει τα μπρατσάκια σου: Θα πάω σπίτι να τα φέρω, θα αγοράσω άλλα, θα βουτήξω στα ρηχά, θα παίξω με τα κουβαδάκια μου, θα γεμίσω το κουβαδάκι με νερό και θα το ρίξω πάνω μου.
- Μία εντολή γίνεται λέξη που το σώμα την εκτελεί: Γνωρίζουμε τα ρήματα. Λέμε προτάσεις και το παιδί μέσα στη πρόταση βρίσκει την λέξη- ρήμα και τη λέει. Ο εγκέφαλος δίνει μια διαταγή, η διαταγή γίνεται ρήμα και την εκτελούμε (τρέχω, χοροπηδώ, πλένομαι, κοιμάμαι, σταματώ, αναπνέω κλπ). Ευκαιρία τώρα που είμαστε ακόλουθοι του εγκεφάλου να παίξουμε και με τα αντίθετα ρήματα.Κάρτες κάτω στη παρεούλα και ζητάμε το αντίθετο του ρήματος. Ας το κάνουμε και κινητικά. Τους δείχνουμε τη κάρτα και χωρίς επεξήγηση, τα παιδιά κάνουν το αντίθετο αυτού που βλέπουν.


-Ο εγκέφαλος θα σκεφτεί γρήγορα και σωστά ή θα τραβάω τα μαλλιά; Τα παιδιά ανά δύο προσπαθούν να παρατηρήσουν και να ταιριάξουν τις κάρτες που έχουν μπροστά τους, σύμφωνα με το χρώμα και το κομμάτι που λείπει.


-Ποιος θα σηκώσει αυτό το βαρύ. Ρώτα τον μυ αν μπορεί: Κάνουμε διάφορες κινήσεις και πιάνουμε τους μύες. Γνωρίζουμε το βαρύ και το ελαφρύ προφορικά και κινητικά. Μπορούμε να το αποδώσουμε αυτό σε φύλλο εργασίας; Ζωγραφίζουμε κάτι βαρύ και κάτι ελαφρύ στα χέρια του αθλητή μας χωρίς να επεξηγήσουμε που πρέπει να ζωγραφιστεί το καθένα. Ήταν τελικά "δυνατοί" όλοι!


-Το έντερο μου το παχύ: Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Δύο στεφάνια είναι τα στομάχια. Η μία ομάδα ξαπλώνει στο στεφάνι  ανάσκελα κάνοντας μία γραμμή και στα πόδια κάθε παιδιού είναι το κεφάλι του άλλου παιδιού. Με το σύνθημα μία τροφή φεύγει από το στομάχι και το πρώτο παιδί σηκώνεται και το δίνει στο δεύτερο και το δεύτερο στο τρίτο κοκ. Κερδίζει η ομάδα που θα πάει πρώτη τη τροφή στο σημείο που έχει οριστεί.
- Παίζω με λαϊκές εκφράσεις: Εξηγούμε τη σημασία κάθε λαϊκής έκφρασης με παραδείγματα και τα παιδιά βρίσκουν και κλείνουν την αντίστοιχη εικόνα που υπάρχει στη παρεούλα. Η αναπαράσταση κάθε λαϊκής έκφρασης γίνεται μετά και κινητικά χωρίς την ανάλογη επεξήγηση.
Κόπηκαν τα πόδια μου, σέρνω τα πόδια μου, το βάζω στα πόδια, τα πόδια μου έβγαλαν φτερά, παίρνω πόδι, μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, δέθηκε το στομάχι μου κόμπος, στήνω αυτί, μου πήρε τα αυτιά, δε βάζει γλώσσα μέσα, κατάπιε τη γλώσσα του, λύθηκε η γλώσσα του,μένω με το στόμα ανοιχτό, στάζει φαρμάκι η γλώσσα του, έρχομαι στα χέρια, ζητώ το χέρι σου, έχει μακρύ χέρι, κάθομαι με σταυρωμένα χέρια,του καρφώθηκε μια ιδέα στο κεφάλι.


Μου καρφώθηκε μια ιδέα στο κεφάλι: Μια ιδέα ζωγραφίζεται.


Μου δέθηκε κόμπος το στομάχι: Το παιδί στομάχι δένεται με το σχοινί- λύπη. Μπορεί η χαρά να το ελευθερώσει;


Υπερθετικά-Υποκοριστικά: Δείχνουμε ένα μέρος του σώματος και το ονομάζουμε κανονικά, μικρούτσικο, τεράστιο...πχ. κεφάλι-κεφαλάκι-κεφάλα, πόδι-ποδαράκι-ποδάρα/ποδαρούκλα,κλπ. Αφήνουμε τα παιδιά να εκφραστούν ελεύθερα παίζοντας με τις λέξεις.
Παίζω με αινίγματα: Εικόνες από τη λύση των αινιγμάτων στον κύκλο και το παιδί μαντεύει την απάντηση του αινίγματος.
 Ανεβαίνει, κατεβαίνει και στην ίδια θέση μένει.( τα χείλη))
Ανοίγω το κλουβί και τρυγόνα κελαηδεί.( η γλώσσα)
Δυο αδελφάκια αγαπημένα, το ένα το άλλο ποτέ δεν βλέπει.(τα μάτια)
Κήπος που όλο τον κόσμο χωρεί και τρίχινος φράχτης τον κλει. (οι βλεφαρίδες)
Έχω ένα κουτί που έχει μέσα κατιτί. Άμα βγει το κατιτί τι να το κάνω το κουτί; (το μυαλό)
Δυο αδέλφια μάλωναν και ένα βουνό τα χώριζε ( η μύτη)
Είναι τόσο μικρά αλλά χωρούν τον κόσμο σε λίγα λεπτά. (τα μάτια)
Κόκκινο σπίτι, κόκκινη νοικοκυρά, άσπρες δούλες που κάνουν τη δουλειά ( το στόμα, η γλώσσα και τα δόντια)
Κολοκύθι εφτάτρυπο, κάθε τρύπα και όνομα. (το κεφάλι)
Δυο σειρές μαργαριτάρια, σε δυο κόκκινα ντουβάρια.(τα δόντια και τα ούλα)
Σανίδα μέσα στο νερό, δεν σαπίζει στο νερό. (η γλώσσα)
Πέντε, δέκα φανταράκια με καθάρια καπελάκια (τα δάχτυλα με τα νύχια)
Χτυπώ, χτυπώ δίχως να  σε πονώ. Αν πάψω να χτυπώ, χάθηκες στο λεπτό. (η καρδιά)
Είκοσι καλογεράκια, όλα έχουνε σκουφάκια. (τα δάχτυλα με τα νύχια)
Ποια μύτη δεν συναχώνεται ποτέ;


Παίζουμε με τις αισθήσεις: Διαγωνισμός. Τα παιδιά χωρισμένα σε 5 ομάδες όσες και οι αισθήσεις μας. Σε μικρά χαρτάκια ζωγραφίζουν κάτι που ταιριάζει στην αίσθηση που αντιπροσωπεύει η ομάδα τους. Πχ: αυτί: τι μπορεί να προκαλέσει έναν ήχο; καμπάνα, σειρήνα κοκ. Κερδίζει όποια βρει και ζωγραφίσει περισσότερες εικόνες μέσα σε ορισμένο χρόνο.




Με όλες μου τις αισθήσεις
 ένα ποίημα που βρήκαμε από παλιό βιβλίο όπου δεν αναγράφεται ο/η δημιουργός

Με το στόμα γεύομαι,τρώω, δοκιμάζω
τη γεύση των μακαρονιών ποτέ δεν την αλλάζω!
Με τη μύτη οσφραίνομαι, αέρα αναπνέω...
Το άρωμα των λουλουδιών μυρίζω και εκπνέω!
Έχω καλή ακοή, δε με γελούν τ' αφτιά μου
ακούω ήχο από νερό να στάζει εδώ κοντά μου!
Αφή έχουν τα χέρια μου, όλα για να τ' αγγίζω.
Χαλίκια πιάνω χαίρομαι, παίζω και τα γυαλίζω!
Έχω όραση στα μάτια, βλέπω και παρατηρώ...
Κοιτάζω το φεγγάρι που βγαίνει το χλωμό!

και ένα ποίημα που βρήκαμε στο διαδίκτυο και γίνεται πολύ ωραίο παιχνιδοτράγουδο
Της Σάσας Καραγιαννίδου - Πέννα.
Με τα μάτια μου σας βλέπω μια χαρά,
με τα χέρια μου χαϊδεύω τα μαλλιά.
Με τη μύτη μου μυρίζω, σα λαγωνικό μυρίζω,
το κεκάκι  που χει φτιάξει η μαμά.
Με τα δόντια κάνω μία δαγκωνιά,
το κεκάκι γεύομαι, τι νοστιμιά!
Παίρνω δύναμη ξανά και την μπάλα μου ψηλά,
με τα πόδια την τινάζω δυνατά.
Με τα αφτιά μου, μη φωνάζετε, παιδιά,
γιατί ήχους σαν ακούω δυνατά,
ενοχλούμαι, σσσς σιγά, να μιλάτε ναι σιγά,
για να είναι τα αφτάκια σας γερά.
Γιούπι γιάγια γιούπι γιούπι για.
Το κορμάκι μου φροντίζω εγώ καλά.
Το κρατάω καθαρό και για να ναι αυτό γερό,
φρούτα τρώω και φαγάκι υγιεινό.

- Κόβει το μυαλό μου σαν ξυράφι; Στο τέλος της ενότητας τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Οι ερωτήσεις ανάποδα στο καβαλέτο μαζί με τα μυστήρια ανθρωπάκια. Κάθε ερώτηση και ένας πόντος. Ποιος θα έχει το πάνω χέρι σ' αυτό το παιχνίδι. Στίψε το μυαλό σου! 

 

Το βάζω στα πόδια (φύλλα εργασίας)





Τα πόδια μου έβγαλαν φτερά (ατομικές και ομαδικές εργασίες)

Τα μάτια λένε πάντα την αλήθεια...

Ένα βλέμμα γίνεται έναυσμα για φανταστούν και να ζωγραφίσουν έναν αστείο άνθρωπο και του χαρίζουν και ένα όνομα


Μπροστά σε έναν παραμορφωτικό καθρέφτη...Εγώ


Το περίγραμμα του χεριού γίνεται δέντρο και του ποδιού φάντασμα


Πάντα χρειάζεσαι ένα στήριγμα στη ζωή



Η Μαριώ και η Κοκό με αποτυπώματα σωρό.


Στο χωριό των πέντε αισθήσεων


Δαχτυλικά αποτυπώματα εδώ και εκεί, 
πως άραγε την άκρη θα βρει που όλα έχουνε μασκαρευτεί;


Χτυπάω παλαμάκια στων οστών τα τσαλιμάκια


Οι πατούσες στέκονται και περπατούν, άραγε μόνο αυτό μπορούν;


Όλα προσπαθεί να τα ξέρει κι ας είναι ίδιος χειμώνα καλοκαίρι


και λίγο από διατροφή...
Στη γειτονιά της κυρίας Διατροφής αν πας καλά θα περνάς...
Τροφές υγιεινές που χτίζουν ένα γερό σώμα και το θωρακίζουν...τις βρίσκουμε και τις ταξινομούμε




Η μαύρη ιστορία της Παυλίνας Παμπούδη, 
που μας έφτιαξε το κέφι κι ας ήταν μαύρη!


Φαντάζομαι πως θα ήταν η  κυρία Υγιεινή Διατροφή και τη ζωγραφίζω


Καλή μας όρεξη!







Πήγε η γλώσσα μου ροδάνι αυτή τη φορά και βάζω τελεία σ' αυτά τα γραπτά.
Πριν πάρω πόδι από εδώ, φεύγω και δεν το καθυστερώ.