Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΑ ΓΥΡΊΣΜΑΤΑ


ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ...



Με φωνάζουνε καιρό, μέρα, νύχτα στο φτερό.
Ηλιόλουστος και δυνατός,βροχερός ή σκοτεινός.
Το καπέλο θα σου πάρω, το παλτό σου θα σου βάλω,
τα καράβια στο λιμάνι μπορώ να δέσω μάνι,μάνι.
Το κέφι θα σου φτιάξω, αν σου χαμογελάσω.
Ακούς γέλια και φωνές, στης γειτονιάς τις παιδικές χαρές.
Αν δεν έχω κέφια πολλά, σύννεφα γκρίζα στο νοτιά.
Ανοίγεις ομπρέλα να κρυφτείς, αν δε θέλεις να βραχείς.
Αν κρυώσω όμως πολύ κάτασπρο χαλί, στρώνω στην αυλή.
Μπάλες, χιονάνθρωποι, παιδιά, χαρά και γέλιο γεμίζει η καρδιά.
Παίζω κρυφτό στον ουρανό μαζί με σένα που μπορώ.
Φτου και βγαίνω δεξιά και συ ψάχνεις αριστερά.
Σε αγγίζω, καλημέρα και με νιώθεις νύχτα , μέρα.
Ζητάς να μάθεις για μένα παντού, 
στο παιχνίδι, στο ταξίδι και στο ραντεβού.
                                             Λ.Ρ

-Ήλιος, βροχή και όποιος προλάβει να σωθεί:Τρία σχοινιά γίνανε τρία σπίτια. Στο ταμπουρίνο το ολόκληρο σημαίνει ήλιος και το τέταρτο βροχή.. Όταν ακούνε τον πρώτο ήχο βγαίνουν από το σπίτι, πηγαίνουν βόλτα και απομακρύνονται.Στον δεύτερο ήχο όμως τρέχουν να μπουν μέσα στο σπίτι. Ποιος θα προλάβει; Ποιος θα μπει τελευταίος;
- Περπατήματα: "Περπατώ περπατώ ήλιε ήλιε είσαι εδώ;" και αντίστοιχα άνεμε είσαι εδώς βροχούλα είσαι εδώ; παγωνιά είσαι εδώ; χιόνι είσαι εδώ; κλπ. Τα παιδιά περπατούν ανάλογα. Παραλλαγή: Ένα παιδί γίνεται ένα καιρικό φαινόμενο και παίζεται το παιχνίδι όπως το "Λύκε λύκε είσαι εδώ;" Ο Ήλιος μπορεί να απαντά:'Παίρνω τις ακτίνες μου και σας κυνηγώ κι όποιος πιάσω τον καίω στο λεπτό!". ο Αέρας: "Παίρνω φόρα και σας κυνηγώ κι όποιον πιάσω μακριά τον πετώ!" κλπ.
-Εδώ ο Ήλιος εκεί ο Ήλιος που είναι ο Ήλιος; Αναποδογυρίζουμε 4 κάρτες με καιρικά φαινόμενα στο πάτωμα, ήλιος, βροχή, αέρας, χιόνι. Δείχνουμε στα παιδιά για λίγο τις κάρτες για να απομνημονεύσουν τη θέση του ήλιου και στη συνέχεια τις ανακατεύουμε γρήγορα για να βρουν που τελικά είναι κρυμμένη η κάρτα με τον ήλιο. Σαν το παιχνίδι της τράπουλας "Εδώ παπάς εκεί παπάς!".
-Άκου και παίξε: Ήχοι με καιρικά φαινόμενα. Τα παιδιά σκορπισμένα στο χώρο και ακούν τον ήχο της βροχής, του ανέμου, της καταιγίδας, κοκ και κινούνται ανάλογα. Πχ. στον αέρα κινούνται με δυσκολία, τρέχουν να μαζέψουν το καπέλο που τους έφυγε, κουμπώνουν το μπουφάν,κοκ. Αφήστε τα παιδιά να εκφραστούν με το τρόπο που θέλουν και σκέφτονται.
-Παντομίμα με λογοπαίχνιδα: Τα γνωστά λαϊκά λογοπαίχνιδα; "Ήλιος και βροχή παντρεύονται οι φτωχοί","Ήλιος και αέρας παντρεύεται ένα τέρας!", "Αέρας και χιόνι  όλα τα παγώνει!". παρουσιάζονται από τα παιδιά με παντομίμα.
- Μετεωρολόγοι σε δράση: Ένα παιδί γίνεται μετεωρολόγος και παρουσιάζει με ζωγραφική στον πίνακα εικόνες με τον καιρό που θέλει να δείξει στα παιδιά. Τα παιδιά μαντεύουν τον καιρό που θα κάνει.
Στεφάνια εδώ, στεφάνια εκεί : Στη βροχή, τα στεφάνι γίνεται ομπρέλα. Στο χαλάζι, κράνος. Στο χιόνι, σπίτι που μπαίνω μέσα. Στον αέρα, ζακέτα που προσπαθεί να μου τη πάρει ο αέρας. Στο ήλιο, ξαπλώστρα που κάνω ηλιοθεραπεία και ότι άλλο μπορούν να πουν, να φανταστούν και να αναπαραστήσουν τα παιδιά.
Η ερώτηση σ' αυτό το παιχνίδι: Πως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ουράνιο τόξο; Χωριστήκαμε σε ομάδες των εφτά και οι ιδέες τους ήταν:

           
                                       

-Ποίημα σημαίνει μία ρίμα: Οι κάρτες ανάποδα και τα παιδιά χωρισμένα σε ομάδες. Ποιο καιρικό φαινόμενο τύχατε; Μπορείτε να παρουσιάσετε ένα ποίημα στους υπόλοιπους. Σκέψη, ώρα και αποτέλεσμα. Άλλοτε με βοήθεια, άλλοτε χωρίς. Κάπως έτσι...


-Μικροί ποιητές και πάλι: Τους δίνουμε την αρχή και συμπληρώνουν τη ρίμα. Οι ρίμες είναι εμπνεύσεις των παιδιών (!!!!!)
Μια μέρα με αέρα...
- σου λέω "Καλημέρα!"
- κάνω μπουγέλα!
- πετάω χαρταετό όλη μέρα!
- φωνάζω την Αριστέα!
Μια μέρα με βροχή...
- Τρέχω από δω κι εκεί!
- Τσαλαβουτάω σαν παπί!
- Φωνάζω ένα ταξί!
- Φυτρώνω σαν φακή!
Μια μέρα με λιακάδα...
- πίνω πορτοκαλάδα!
-βάζει η μαμά μπουγάδα!
- πηγαίνω βαρκάδα!
Μια μέρα με χιόνι...
- φουσκώνω μπαλόνι!
- η χαρά μου μεγαλώνει!
- παίζω χιονοπόλεμο και κανείς δε γλιτώνει!
- ο χιονάνθρωπος καμαρώνει!
Μια μέρα με χαλάζι...
-κανείς δε διασκεδάζει!
- εμένα με τρομάζει!
Μια μέρα με ομίχλη...
- τρέχω στην αποθήκη!
- δε βγαίνω από το σπίτι!
Μια μέρα με συννεφιά...
- δεν έχω συντροφιά!
-έχω μοναξιά!
Μια μέρα με αστραπή...
-φοβάμαι πολύ!
- κρυώνω πολύ!
- έχω κίνδυνο πολύ!
- Μεταμορφώσεις: Ποιος είναι ο αρχηγός του ουρανού; Ο Ήλιος,ο Αέρας, η Ομίχλη, η Βροχή, το Χιόνι και ο Συννεφούλης παρουσιάζονται μπροστά στα παιδιά με τη κατάλληλη μουσική υπόκρουση και ζητάνε τη ψήφο των παιδιών, μιλώντας για το τι κάνουν.

Και μια ηχοϊστορία ξεπηδά:
Ήλιος με τριγωνάκια: Καίω τα πράγματα. Φέρνω ζωή και ξημερώνω.
Συννεφένιος με μαράκες: Διώχνω τον ήλιο. Μεταμορφώνομαι σε αεροπλάνο, σε καράβι και παίζω μαζί σας.
Βροχή με χτύπημα δαχτύλων στο ταμπουρίνο: Ποτίζω όλα τα λουλούδια και τα χόρτα. Γεμίζω τα ποτάμια και τη θάλασσα. Έχει ο κόσμος να πιει νερό. Ποτίζω τους σπόρους και τα λαχανικά του αγρότη.
Αέρας με ντέφι και βουητό των παιδιών: Δροσίζω τα παιδιά. Σπρώχνω τα καράβια. Στεγνώνω τα ρούχα. Τα κάνω άνω κάτω και διώχνω τα σύννεφα. Αν θυμώσω πολύ φέρνω φουρτούνα και ανεμοστρόβιλο.
Χιόνι με τρίψιμο ταμπουρίνου με τη παλάμη: Παίζουν χιόνι τα παιδιά. Ομορφαίνω τα βουνά. Φτιάχνουν χιονάνθρωπο και κοιμίζω τα ζώα.
Ομίχλη με ξυλάκια: Εμποδίζω τα αεροπλάνα να πετάξουν. Κανένας δεν μπορεί να περπατήσει. Όλα είναι σκοτεινά και κανένας δεν βλέπει.
Στο τέλος ψηφίσαμε αλλά είδαμε και τι συμβαίνει αν δεν υπάρξει ένα καιρικό φαινόμενο. Και αποφασίσαμε ότι κανένα καιρικό φαινόμενο να μην είναι χαμένο, γιατί μέσα στη δική μας τη ζωή, χρειάζεται αυτή η εναλλαγή.
Φτιάχνουμε δαχτυλόκουκλες και το παιχνίδι δεν έχει τέλος:




Ο Ήλιος και ο Αέρας ζωντανεύει στην τάξη:




γίνεται και φύλλο εργασίας:


αφού παρακολουθήσαμε το όμορφο βιντεάκι παρμένο από το you tube


Μια αρμονία της φύσης, όπως ένα λουλούδι
(επιλογή ενός καιρικού φαινομένου σε κάθε πέταλο, ζωγραφική)


"Καιρικά" φύλλα εργασίας:




Ο καιρός μέσα από ένα κολάζ
(δουλεύουμε σε ομάδες)


Ο καιρός μέσα από έναν έρωτα μεγάλο και


Ήταν ένα μικρό καράβι



Αν είστε περίεργοι για της ψηφοφορίας τον νικητή
δεν θα σας το πω με λόγο "καθαρό", αλλά με ένα αίνιγμα μικρό.
Ισοψηφία σ' αυτή τη ψηφοφορία.

Σαν πέφτω κάτω δεν πονώ και στη ζωή σου παρακάλα να κυλώ.
Τι είμαι;
Βασιλιάς στο άρμα μπαίνει και τον ουρανό διαβαίνει.
Μα το δείλι σαν φανεί, θάλασσας σεντόνι ζητά να σκεπαστεί.
Τι είμαι;




Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΞΕΚΙΝΑ


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΞΕΚΙΝΑ



Δύσκολη έννοια ο χρόνος. Το ημερολόγιο όμως πρέπει να ξεκινήσει. Μέσα από μια ιστορία, ο χρόνος σταματά να είναι μία έννοια και παίρνει ανθρώπινη μορφή. Όχι μόνο εκείνος αλλά και η οικογένεια του (εποχές, μήνες ημέρες)

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια χώρα, όχι μακριά από ‘δω, αλλά ψηλά από ‘δω, ζούσε ο παππούς ο Χρόνος.
Παράξενος παππούς. Μεγάλωνε, μεγάλωνε, αλλά δεν είχε άσπρα μαλλιά. Ούτε κρατούσε και μαγκούρα. Ήταν παππούς, γιατί είχε τέσσερα παιδιά και δώδεκα εγγόνια.
Ζούσε σε ένα μεγάλο σπίτι. Τι μεγάλο λέω! Τεράστιο. Που να χωρέσουν τόσοι πολλοί σε κάτι μεγάλο.
Κάθε παιδί είχε το δικό του δωμάτιο. Εκεί, έμενε αυτό με τα τρία εγγόνια του παππού του Χρόνου.
Το δωμάτιο του Φθινοπώρου ήταν στολισμένο με μανιτάρια- αυτοκόλλητα στους τοίχους. Με κίτρινα και πορτοκαλιά φύλλα στα παράθυρα. Τα κρεβάτια των εγγονών ήταν σε σχήμα ομπρέλας, στρωμένα με πολύχρωμα κουβερλί.
Στο δωμάτιο του Χειμώνα, η ζέστη του τζακιού σε ‘κανε να χουχουλιάσεις. Νιφάδες χιονιού στα τζάμια και τέσσερα φλιτζάνια τσάι στο τραπέζι. Παπλώματα σε γκρι και λευκό και στη κρεμάστρα, τρία ζευγάρια παιδικά γάντια.
Μοσχομυριστό το δωμάτιο της Άνοιξης. Χελιδόνια- μόμπιλο κρέμονταν από το ταβάνι. Λουλούδια ζωγραφισμένα πάνω στο τζάμι. Και ένα μπουκέτο κίτρινες μαργαρίτες στο βάζο. Σεντόνια πολύχρωμα στα κρεβάτια και τα τρία εγγόνια καθισμένα πάνω τους, να μαδούν τα πέταλα της μαργαρίτας και να ρωτούν: «Μαργαρίτα, ήρθε η ώρα για να βγω, να μείνω ή να καρτερώ;»
Το τελευταίο δωμάτιο, που έμενε το Καλοκαίρι, θα το καταλάβαινες με κλειστά τα μάτια. Η άμμος που «τσιτσίριζε» κάτω από τα πόδια σου και η θαλασσινή αύρα ήταν αυτά που θα βοηθούσαν τις αισθήσεις σου για να το καταλάβεις. Κοχύλια παντού. Λαχταριστό καρπούζι στο τραπέζι. Και τρία εγγόνια στα καρεκλάκια τους, πασαλειμμένα με ένα χωνάκι παγωτό.
Αυτοί έμεναν στο σπίτι του παππού του Χρόνου.
Α! Ξέχασα να σας πω ότι ο παππούς είχε και μια γυναίκα.
Ο παππούς τη φώναζε συνέχεια «Πότε». Σίγουρα θα την είχαν βαφτίσει κάπως αλλιώς, αλλά όλοι τη φώναζαν πια μ’ αυτό το όνομα. Και εκείνη απαντούσε μόνο σ’ αυτό.
-Πότε θα φάμε;
-Σε λίγο άντρα μου.
Πότε θα γυρίσουν τα παιδιά από τις κούνιες;
-Το βραδάκι.
Πότε θα είναι έτοιμο το καφεδάκι μου;
-Τώρα, πάω να το κάνω.
Την αγαπούσε πολύ την κυρία Πότε ο παππούς και τη φρόντιζε.
Κάτι άλλο που αγαπούσε πολύ ο παππούς, εκτός από την οικογένεια του, ήταν η αριθμητική. Χανόταν μέσα σε βιβλία που είχαν αριθμούς. Μετρούσε, πρόσθετε και αφαιρούσε.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα παιδιά.
 Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι ….δώδεκα εγγόνια.
Σε εφτά μέρες έχει γενέθλια ο Απρίλης.
Ο Σεπτέμβρης διάβασε ένα βιβλίο με τριάντα σελίδες.
Ένα φιλάκι στα μαλλιά του Μάη.
Σε τρεις μέρες θα γεμίσει το φεγγάρι.
Αφού να σκεφτείτε, σε όλα τα εγγόνια του, πήρε πάζλ που το καθένα είχε τριάντα κομμάτια. Και καθόταν μέρες, ίσως και βδομάδες και τα έβλεπε να τα φτιάχνουν, να τα χαλάνε και ξανά πάλι από την αρχή.
Κάποια μέρα όμως, από ‘κει ψηλά που ήταν είδε πράγματα παράξενα να συμβαίνουν.
Είδε τον κυρ Μιχάλη, να ψάχνει μέσα στο περιβόλι του, που ήταν σκεπασμένο με χιόνι, ένα καρπούζι.
Είδε τη γιαγιά Κατερινιώ, να ψάχνει σε καταπράσινο δάσος μανιτάρια, για την εγγόνα της που της άρεσαν.
Είδε τον Γιωργάκη να κοιμάται όλο το πρωί και να παίρνει τη τσάντα του, με το φεγγάρι, για να πάει στο σχολείο.
Όταν είδε όλα αυτά τα παράξενα, σταυροκοπήθηκε πολλές φορές. Δεν μέτρησα πόσες.
Άνοιξε τα πολυάριθμα βιβλία του και διάβασε ώρες πολλές. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και πήρε μια σημαντικά απόφαση.
Θα έστελνε τα παιδιά του και τα εγγόνια του, στους ανθρώπους. Όχι όλα μαζί, γιατί οι άνθρωποι θα μπερδεύονταν. Κάθε φορά, ένα παιδί του με τα τρία εγγόνια του.
Θα ξεκινούσε με το Φθινόπωρο, μετά με τον Χειμώνα, μετά με την Άνοιξη και στο τέλος με το Καλοκαίρι.
Θα έπρεπε όμως να αποχωριστεί και τη γυναίκα του. Το σκέφτηκε από ‘δω, το σκέφτηκε από ‘κει και αποφάσισε ότι τα εγγόνια του, αφού δεν θα τον είχαν κοντά τους, θα ‘πρεπε να έχουν μαζί την κυρία Πότε.
Έτσι φώναξε το χλωμό Φθινόπωρο και του ζήτησε να ετοιμάσει τα παιδιά του για το μεγάλο ταξίδι.
Ο παππούς ο Χρόνος, για να βοηθήσει κι άλλο τους ανθρώπους, ετοίμασε και μια βαλίτσα με δώρα. Αγαπημένα δώρα, σαν τους αριθμούς του.
Ένα ρολόι, ένα χρονόμετρο, ένα ημερολόγιο, μια μέρα σαν ένα κομμάτι πάζλ, μια κλεψύδρα, έναν ήλιο και ένα φεγγάρι.
Αγκάλιασε και φίλησε τη γυναίκα του, το παιδί του και τα εγγόνια του. Τους ευχήθηκε «καλό ταξίδι».
Τώρα τους έχουμε ανάμεσα μας και τα πράγματα έχουν καλυτερέψει.
Ο κυρ Μιχάλης μαζεύει μήλα από τα φορτωμένα δέντρα.
Η γιαγιά Κατερινιώ αχνίζει μανιτάρια για την εγγόνα της και το ξυπνητήρι «φωνάζει» στο Γιωργάκη για να σηκωθεί από το κρεβάτι του.
Όσο για την κυρία Πότε περνά καλά μαζί μας. Μπορεί να μη τη βλέπουμε, αλλά εκείνη βολτάρει στο σπίτι μας, στο σχολείο, στη δουλειά.
Πότε θα τελειώσει η ιστορία;
Μόλις τώρα λέγοντας:
«Έζησε ο παππούς ο Χρόνος καλά και εμείς ξεμπερδευτήκαμε τελικά»
                                                             Λ.Ρ


Παίξαμε με την κυρία Πότε. Μας έκανε ερωτήσεις και εμείς απαντήσαμε με φράσεις που αγαπάει ο παππούς ο Χρόνος. Όπως:
Πότε θα έρθουν τα χελιδόνια; Την άνοιξη.
Πότε θα πάω σχολείο; Αύριο το πρωί.
Πότε θα φύγουμε; Σε λίγο.
Πότε έφυγε η γιαγιά; Τη Τρίτη.
Πότε θα έρθει να με πάρει η μαμά; Το μεσημέρι.

Φτιάξαμε το παζλ, που ο παππούς Χρόνος έκανε δώρο στα εγγόνια του.


                                          

Μετακινήθηκαν καρέκλες, τραπέζια και τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες. Το Φθινόπωρο διάλεξε τα παιδιά του και το "χαλί" που θα ντύσει το σπίτι του. Τα πρόσωπα των παιδιών βάφτηκαν με κάποιο χαρακτηριστικό της εποχής που ανήκαν και διάλεξαν την εικόνα που θα ταίριαζε στο σπίτι τους. Το ίδιο έγινε με όλες τις εποχές.



Και η δραματοποίηση της ιστορίας μας ξεκίνησε, με λίγα λόγια και πολύ γέλιο.

Ο παππούς Χρόνος και η κυρία Πότε.


Το Φθινόπωρο και τα παιδιά του.


Ο Χειμώνας με τα παιδιά του.


Η Άνοιξη


και το Καλοκαίρι


Πότε θα μου κάνεις το καφεδάκι μου; Τώρα άντρα μου.


Του άρεσε να μετράει  τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Και όχι μόνο.


Ετοίμασε δώρα για να στείλει στους ανθρώπους.


Λίγο παιχνίδι ακόμα:
Μπερδεύονται τα χαρτιά των δωματίων και κάθε εποχή φωνάζει, ποια έτυχε και ποια θέλει πίσω.
" Είμαι το Φθινόπωρο και μέσα στο σπίτι μου έχω το Καλοκαίρι", κοκ
Για να φύγουν από το σπίτι τους και να πάνε στην αγκαλιά του παππού του Χρόνου, πρέπει να αναφέρουν μια λέξη που ανήκει στη δικιά τους εποχή.

Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες, επιλέγουν την εποχή που θα ζωγραφίσουν 
και δουλεύουν με κιμωλία.




Τα νήπια ζωγράφισαν τα δώρα του παππού του Χρόνου και τα προνήπια τόνισαν τις γραμμές του μολυβιού με μαρκαδόρο και ήταν προσεχτικά υπέροχα.




Να θυμάσαι πάντα:
 Άσε τον Χρόνο να κυλά
γιατί ποτέ πίσω δεν κοιτά!








Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ



Κυρα κότα, δώσε  μου ένα αυγό, για να κάνω ένα υπέροχο γλυκό.
- Πολύ ευχαρίστως, πέρνα από δω.
Προβατίνα, μια καρδάρα γάλα, παρακαλώ, για ένα παντεσπάνι φουσκωτό.
-Πολύ ευχαρίστως, πέρνα από δω.
Αλεπουδίτσα, στην αγορά που θα πας, βανίλια αρωματική,
 θα έχεις στη τσάντα που θα κρατάς;
-Πολύ ευχαρίστως, πέρνα από δω.
Φτερωτοί μου φίλοι, σε σακούλι γερό, θέλω σπόρους για αλεύρι μαλακό.
-Πολύ ευχαρίστως, πέρνα από δω.
Αγελαδίτσα στο λιβάδι, άσε τη τεμπελιά.Βούτυρο θέλω, καμιά οκά.
-Πολύ ευχαρίστως, πέρνα από δω.
Αρκούδα, βλέπω έβαλες βαμβακερή ποδιά! Θέλεις να με βοηθήσεις; Έλα κοντά.
-Πολύ ευχαρίστως, δεν αργώ.
Αχ! ελεφαντάκι, είσαι λαίμαργο πολύ. Κοντεύεις να αδειάσεις το μπολ με τη σαντιγί.
-Πολύ λυπάμαι. Να φύγω από δω;

Περιστέρι ,ταξιδιάρικο πουλί, στείλε μήνυμα σε όλη τη γη.
Οκτώβρης σαν θα έρθει και το τέσσερα όταν φανεί, 
θα γράψω ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με σοκολάτα σαντιγί.
Στη φάρμα, στο δάσος, στη ζούγκλα και στο απέραντο το θαλασσί
από τους κρύους Πόλους, μέχρι την άλλη άκρη στη γη
να ταξιδέψει με αγάπη αυτή η ευχή!
                                        Λ.Ρ

Ποτέ δεν θα πειράξω τα ζώα τα καημένα...


Τι θα τους έλεγα...


Να είστε χαρούμενα, μέσα σε πολλά χρώματα



Το  χάρτινο πιάτο μεταμορφώνεται σε...


Δε θέλω πολλά από σένα. Θέλω μόνο...



Λόγια σφραγισμένα με τα αρχικά των ονομάτων τους.


Τι θα μας ζητούσαν αν μπορούσαν να μιλήσουν.


Έτοιμη και η τούρτα των γενεθλίων και οι καλεσμένοι ανυπόμονοι.


Χρόνια πολλά με ένα τανγκραμ 


Με κηρομπογιά, σας λέω "χρόνια πολλά"



Άφησες καθόλου σαντιγί;