Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Ο ΑΡΗΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΥΛΗΣ


Ο ΑΡΗΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΥΛΗΣ


Στον απέραντο βυθό μια φορά κι ένα καιρό...
κολυμπούσε ένα ψάρι που το έλεγαν Άρη.
Το σπίτι του ήταν ένα κοχύλι, μα του έλειπαν οι φίλοι.
Έψαχνε με απελπισία, να συναντήσει τη φιλία στα παλιά,χρυσόδετα βιβλία.
Διάβασε για το δελφίνι, που χορεύει και πηδά στα γαλάζια τα νερά. Ήταν πανέμορφο, κομψό κι εκείνο ήταν τόσο μικρό.Καμώματα και παιχνίδια πάνω και κάτω στο βυθό, που για τον Άρη ήταν δύσκολο αυτό.
Είδε έναν καρχαρία και τα μάτια του έγιναν γουρλωτά, μόλις φαντάστηκε ότι θα τον κάνει μια μπουκιά. Επικίνδυνο ψάρι, για το μπόι του Άρη.
Στην επόμενη σελίδα είδε έναν ξιφία.Ιππότης της θάλασσας με το "σπαθί" το μυτερό, φαντάστηκε τον εαυτό του σαν σουβλάκι λαχταριστό. Το είδε από δω, το είδε από κει και ο Άρης μονολογεί:
-Με τη μύτη αυτή, δεν θα ζήσω για πολύ.
Γέμισε η σελίδα με αυτή τη κυρία.Φάλαινα τεράστια , πλατιά, που πέταγε νερά δεξιά κι αριστερά.Δε κάθισε στιγμή να σκεφτεί τη φιλία μ' αυτή την όμορφη κυρία.
Γυρίζοντας σελίδα, είδε σαλάχι να κολυμπά με τόση χάρη κι ομορφιά.
Σκέφτηκε:
-Να γυρίσω τα πελάγη πάνω στου ψαριού τη πλάτη; Μέρη άγνωστα θα δω. Τη φιλία θα τη βρω;
Η επόμενη σελίδα, μαύρη και λερωμένη, με μελάνι πασαλειμμένη.
-Σε ξέρω εσένα πονηρό! Σαν κινδυνεύεις, θολώνεις το νερό. Καλαμάρι θα με φας ή μαζί μου θα κολυμπάς;Θα μείνω κόκκινο και καθαρό ή κοντά σου θα λερωθώ;
Κύριο μουστακαλή είδε στην επόμενη "στροφή". Μπαρμπούνι περήφανο, καμαρωτό, που δεν θα γύριζε το κεφάλι σε κάτι τόσο μικρό.Η καταγωγή του η αριστοκρατική δεν ταιριάζει με μια ταπεινή ψυχή.
Στο πάτο συναντά αστακό θωρακισμένο, με δαγκάνες φορτωμένο.
-Αχ γενναίε πολεμιστή, με φοβίζεις πολύ. Οι δαγκάνες σου μπροστά, μου έχουν σφίξει την καρδιά.
"Καλπασμός" ακούγεται από μακριά και τον ιππόκαμπο συναντά.
-Έχεις χάρη και τσαχπινιά, αλλά εγώ ψάχνω κάτι άλλο εδώ στα βαθιά.Δεν ξέρεις καλά να κολυμπάς και τους κινδύνους να ξεπερνάς.
Είδε και μέτρησε σωστά και ήταν όντως πολλά. Οκτώ πλοκάμια στη σειρά και κάτι βεντούζες τόσες δα! Δεν το σκέφτηκε λεπτό, να κάνει το χταπόδι, φίλο του κολλητό.
Είδε χριστόψαρο ευλογημένο, απ' τα χέρια του Κυρίου κρατημένο.Ένιωσε ευλάβεια και συμπάθεια μεγάλη, αλλά τόσο μπόι που να το βάλει; Μπορεί να ήταν ευλογημένο, μα ήταν μεγάλο για κείνο το μικροκαμωμένο.
-Α! Κοίτα εδώ! Στην άκρη του γιαλού μοιάζει μ' αστέρι του ουρανού.
"Λάμψε" στο γαλάζιο και στο μαβί, γιατί δεν μπορώ να μείνω μαζί σου αυτή τη στιγμή.
Γαλάζια κυρά γνώρισε στη σελίδα τη παλιά. Φόρεμα-πλοκάμια στο χορό της τον τρελό, με πίστα τον απέραντο ωκεανό.
-Με σένα θα κουραστώ και θα χάσω τα βήματα σ' αυτόν τον χορό, είπε ο Άρης.
Την είδε να κάθεται στην αμμουδιά και να γεννά τα αυγά, κάτω απ' του ήλιου τη ζεστασιά.
Ρώτησε ο φίλος μας:
-Χελώνα μου μικρή, θα μείνεις στην ακτή, κάτω απ' του ήλιου τη στοργή; Ή θα μείνεις στο βυθό, τον καημό μου να σου πω;
Ένιωσε τη μοναξιά να γίνεται θάλασσα πλατιά και τα μάτια γέμισαν δάκρυα αλμυρά.
Ώσπου τελείως ξαφνικά στη τελευταία σελίδα τη παλιά...
-Αυτό το ψάρι μου μοιάζει πολύ... Θα ταξιδέψω, αν χρειαστεί, να το βρω και να του πω, φίλος του πως θέλω να γενώ.
Ο Άρης όμως κοιτάζοντας προσεχτικά, είδε μια μικρή διαφορά. Κάθισε και σκέφτηκε λοιπόν, τη λύση στο πρόβλημα αυτό
Τι σκέφτηκε το ψαρίσιο μυαλό; Εδώ θέλω να σας δω!(σ' αυτό το σημείο, τα παιδιά βρίσκουν τη διαφορά και δίνουν λύσεις στο πρόβλημα του Άρη) Και συνεχίζουμε...
Πήρε πινέλο και μπογιά και έκανε ρίγες στη σειρά.
Ξεκίνησε ταξίδι μακρινό, για να συναντήσει φίλο στενό, που οι άνθρωποι τον αποκαλούν και "αδελφό"
Ξεκίνησε να γνωρίσει μια αγκαλιά, γιατί στη θάλασσα και στη στεριά είναι σκληρή η μοναξιά.
                                                                                                                               Λίνα Ρόκα


Κάθε παραμύθι δεν πρέπει να αιωρείται στο κενό και ούτε να νιώθει σαν ψάρι έξω από το νερό.Κάθε κομμάτι του, ζητά μια ζωγραφιά και το ζητάω απ' τα παιδιά.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ, που κολυμπά σε αλμυρό νερό Το ξεβράζει η θάλασσα στη στεριά και "αγκαλιάζει" όλα μου τα παιδιά.









Τι κι αν παίζει κρυφτό μια διαφορά,
 υπάρχει πάντα μια λύση 
πριν μπει στο παιχνίδι η μοναξιά!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου