Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΞΕΚΙΝΑ


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΞΕΚΙΝΑ



Δύσκολη έννοια ο χρόνος. Το ημερολόγιο όμως πρέπει να ξεκινήσει. Μέσα από μια ιστορία, ο χρόνος σταματά να είναι μία έννοια και παίρνει ανθρώπινη μορφή. Όχι μόνο εκείνος αλλά και η οικογένεια του (εποχές, μήνες ημέρες)

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια χώρα, όχι μακριά από ‘δω, αλλά ψηλά από ‘δω, ζούσε ο παππούς ο Χρόνος.
Παράξενος παππούς. Μεγάλωνε, μεγάλωνε, αλλά δεν είχε άσπρα μαλλιά. Ούτε κρατούσε και μαγκούρα. Ήταν παππούς, γιατί είχε τέσσερα παιδιά και δώδεκα εγγόνια.
Ζούσε σε ένα μεγάλο σπίτι. Τι μεγάλο λέω! Τεράστιο. Που να χωρέσουν τόσοι πολλοί σε κάτι μεγάλο.
Κάθε παιδί είχε το δικό του δωμάτιο. Εκεί, έμενε αυτό με τα τρία εγγόνια του παππού του Χρόνου.
Το δωμάτιο του Φθινοπώρου ήταν στολισμένο με μανιτάρια- αυτοκόλλητα στους τοίχους. Με κίτρινα και πορτοκαλιά φύλλα στα παράθυρα. Τα κρεβάτια των εγγονών ήταν σε σχήμα ομπρέλας, στρωμένα με πολύχρωμα κουβερλί.
Στο δωμάτιο του Χειμώνα, η ζέστη του τζακιού σε ‘κανε να χουχουλιάσεις. Νιφάδες χιονιού στα τζάμια και τέσσερα φλιτζάνια τσάι στο τραπέζι. Παπλώματα σε γκρι και λευκό και στη κρεμάστρα, τρία ζευγάρια παιδικά γάντια.
Μοσχομυριστό το δωμάτιο της Άνοιξης. Χελιδόνια- μόμπιλο κρέμονταν από το ταβάνι. Λουλούδια ζωγραφισμένα πάνω στο τζάμι. Και ένα μπουκέτο κίτρινες μαργαρίτες στο βάζο. Σεντόνια πολύχρωμα στα κρεβάτια και τα τρία εγγόνια καθισμένα πάνω τους, να μαδούν τα πέταλα της μαργαρίτας και να ρωτούν: «Μαργαρίτα, ήρθε η ώρα για να βγω, να μείνω ή να καρτερώ;»
Το τελευταίο δωμάτιο, που έμενε το Καλοκαίρι, θα το καταλάβαινες με κλειστά τα μάτια. Η άμμος που «τσιτσίριζε» κάτω από τα πόδια σου και η θαλασσινή αύρα ήταν αυτά που θα βοηθούσαν τις αισθήσεις σου για να το καταλάβεις. Κοχύλια παντού. Λαχταριστό καρπούζι στο τραπέζι. Και τρία εγγόνια στα καρεκλάκια τους, πασαλειμμένα με ένα χωνάκι παγωτό.
Αυτοί έμεναν στο σπίτι του παππού του Χρόνου.
Α! Ξέχασα να σας πω ότι ο παππούς είχε και μια γυναίκα.
Ο παππούς τη φώναζε συνέχεια «Πότε». Σίγουρα θα την είχαν βαφτίσει κάπως αλλιώς, αλλά όλοι τη φώναζαν πια μ’ αυτό το όνομα. Και εκείνη απαντούσε μόνο σ’ αυτό.
-Πότε θα φάμε;
-Σε λίγο άντρα μου.
Πότε θα γυρίσουν τα παιδιά από τις κούνιες;
-Το βραδάκι.
Πότε θα είναι έτοιμο το καφεδάκι μου;
-Τώρα, πάω να το κάνω.
Την αγαπούσε πολύ την κυρία Πότε ο παππούς και τη φρόντιζε.
Κάτι άλλο που αγαπούσε πολύ ο παππούς, εκτός από την οικογένεια του, ήταν η αριθμητική. Χανόταν μέσα σε βιβλία που είχαν αριθμούς. Μετρούσε, πρόσθετε και αφαιρούσε.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα παιδιά.
 Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι ….δώδεκα εγγόνια.
Σε εφτά μέρες έχει γενέθλια ο Απρίλης.
Ο Σεπτέμβρης διάβασε ένα βιβλίο με τριάντα σελίδες.
Ένα φιλάκι στα μαλλιά του Μάη.
Σε τρεις μέρες θα γεμίσει το φεγγάρι.
Αφού να σκεφτείτε, σε όλα τα εγγόνια του, πήρε πάζλ που το καθένα είχε τριάντα κομμάτια. Και καθόταν μέρες, ίσως και βδομάδες και τα έβλεπε να τα φτιάχνουν, να τα χαλάνε και ξανά πάλι από την αρχή.
Κάποια μέρα όμως, από ‘κει ψηλά που ήταν είδε πράγματα παράξενα να συμβαίνουν.
Είδε τον κυρ Μιχάλη, να ψάχνει μέσα στο περιβόλι του, που ήταν σκεπασμένο με χιόνι, ένα καρπούζι.
Είδε τη γιαγιά Κατερινιώ, να ψάχνει σε καταπράσινο δάσος μανιτάρια, για την εγγόνα της που της άρεσαν.
Είδε τον Γιωργάκη να κοιμάται όλο το πρωί και να παίρνει τη τσάντα του, με το φεγγάρι, για να πάει στο σχολείο.
Όταν είδε όλα αυτά τα παράξενα, σταυροκοπήθηκε πολλές φορές. Δεν μέτρησα πόσες.
Άνοιξε τα πολυάριθμα βιβλία του και διάβασε ώρες πολλές. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και πήρε μια σημαντικά απόφαση.
Θα έστελνε τα παιδιά του και τα εγγόνια του, στους ανθρώπους. Όχι όλα μαζί, γιατί οι άνθρωποι θα μπερδεύονταν. Κάθε φορά, ένα παιδί του με τα τρία εγγόνια του.
Θα ξεκινούσε με το Φθινόπωρο, μετά με τον Χειμώνα, μετά με την Άνοιξη και στο τέλος με το Καλοκαίρι.
Θα έπρεπε όμως να αποχωριστεί και τη γυναίκα του. Το σκέφτηκε από ‘δω, το σκέφτηκε από ‘κει και αποφάσισε ότι τα εγγόνια του, αφού δεν θα τον είχαν κοντά τους, θα ‘πρεπε να έχουν μαζί την κυρία Πότε.
Έτσι φώναξε το χλωμό Φθινόπωρο και του ζήτησε να ετοιμάσει τα παιδιά του για το μεγάλο ταξίδι.
Ο παππούς ο Χρόνος, για να βοηθήσει κι άλλο τους ανθρώπους, ετοίμασε και μια βαλίτσα με δώρα. Αγαπημένα δώρα, σαν τους αριθμούς του.
Ένα ρολόι, ένα χρονόμετρο, ένα ημερολόγιο, μια μέρα σαν ένα κομμάτι πάζλ, μια κλεψύδρα, έναν ήλιο και ένα φεγγάρι.
Αγκάλιασε και φίλησε τη γυναίκα του, το παιδί του και τα εγγόνια του. Τους ευχήθηκε «καλό ταξίδι».
Τώρα τους έχουμε ανάμεσα μας και τα πράγματα έχουν καλυτερέψει.
Ο κυρ Μιχάλης μαζεύει μήλα από τα φορτωμένα δέντρα.
Η γιαγιά Κατερινιώ αχνίζει μανιτάρια για την εγγόνα της και το ξυπνητήρι «φωνάζει» στο Γιωργάκη για να σηκωθεί από το κρεβάτι του.
Όσο για την κυρία Πότε περνά καλά μαζί μας. Μπορεί να μη τη βλέπουμε, αλλά εκείνη βολτάρει στο σπίτι μας, στο σχολείο, στη δουλειά.
Πότε θα τελειώσει η ιστορία;
Μόλις τώρα λέγοντας:
«Έζησε ο παππούς ο Χρόνος καλά και εμείς ξεμπερδευτήκαμε τελικά»
                                                             Λ.Ρ


Παίξαμε με την κυρία Πότε. Μας έκανε ερωτήσεις και εμείς απαντήσαμε με φράσεις που αγαπάει ο παππούς ο Χρόνος. Όπως:
Πότε θα έρθουν τα χελιδόνια; Την άνοιξη.
Πότε θα πάω σχολείο; Αύριο το πρωί.
Πότε θα φύγουμε; Σε λίγο.
Πότε έφυγε η γιαγιά; Τη Τρίτη.
Πότε θα έρθει να με πάρει η μαμά; Το μεσημέρι.

Φτιάξαμε το παζλ, που ο παππούς Χρόνος έκανε δώρο στα εγγόνια του.


                                          

Μετακινήθηκαν καρέκλες, τραπέζια και τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες. Το Φθινόπωρο διάλεξε τα παιδιά του και το "χαλί" που θα ντύσει το σπίτι του. Τα πρόσωπα των παιδιών βάφτηκαν με κάποιο χαρακτηριστικό της εποχής που ανήκαν και διάλεξαν την εικόνα που θα ταίριαζε στο σπίτι τους. Το ίδιο έγινε με όλες τις εποχές.



Και η δραματοποίηση της ιστορίας μας ξεκίνησε, με λίγα λόγια και πολύ γέλιο.

Ο παππούς Χρόνος και η κυρία Πότε.


Το Φθινόπωρο και τα παιδιά του.


Ο Χειμώνας με τα παιδιά του.


Η Άνοιξη


και το Καλοκαίρι


Πότε θα μου κάνεις το καφεδάκι μου; Τώρα άντρα μου.


Του άρεσε να μετράει  τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Και όχι μόνο.


Ετοίμασε δώρα για να στείλει στους ανθρώπους.


Λίγο παιχνίδι ακόμα:
Μπερδεύονται τα χαρτιά των δωματίων και κάθε εποχή φωνάζει, ποια έτυχε και ποια θέλει πίσω.
" Είμαι το Φθινόπωρο και μέσα στο σπίτι μου έχω το Καλοκαίρι", κοκ
Για να φύγουν από το σπίτι τους και να πάνε στην αγκαλιά του παππού του Χρόνου, πρέπει να αναφέρουν μια λέξη που ανήκει στη δικιά τους εποχή.

Τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες, επιλέγουν την εποχή που θα ζωγραφίσουν 
και δουλεύουν με κιμωλία.




Τα νήπια ζωγράφισαν τα δώρα του παππού του Χρόνου και τα προνήπια τόνισαν τις γραμμές του μολυβιού με μαρκαδόρο και ήταν προσεχτικά υπέροχα.




Να θυμάσαι πάντα:
 Άσε τον Χρόνο να κυλά
γιατί ποτέ πίσω δεν κοιτά!








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου